Archief voor januari, 2010

29
Jan
10

(overbodig)

Last.fm is een geweldige tool om nieuwe muziek te leren kennen, onder andere door op het profiel te gaan neuzen van mensen die statistisch gezien dezelfde smaak hebben als jij. Zo kwam een Nederlandse gebruiker waarschijnlijk terecht op mijn profiel.

Hij had namelijk gezien dat ik wel eens naar The Sheila Divine luister, een onderschatte band uit de vorige eeuw waarvan je misschien Hum, We All Have Problems of Like a Criminal kent. Omdat ik een Belg ben, vond hij het een goed idee om mij te contacteren met de volgende vraag:

I’m looking for an album of the band The sheila divine. I saw you are a top listener, and i want to ask you if you can send me a copy?

Dat treft, want ik heb ook erg lang moeten zoeken om hun album New Parade (uit 1999) te vinden. Sociaal dier als ik ben, stuurde ik hem een hulpvaardig antwoord. Ik vertelde dat ik ook lang heb moeten zoeken, maar dat ik de cd uiteindelijk op eBay heb gevonden aan een erg schappelijke prijs.

Na een rondje eBay stuurde ik hem ook een link naar een Amerikaanse shop die New Parade voor nog geen 3 euro verkoopt en voor 5 dollar naar je thuis verstuurt. Om hem gerust te stellen vertelde ik tot slot dat ik de cd erg goed vind, terwijl ik op voorhand ook maar drie nummers kende.

Het duurde geen minuut voor zijn antwoord in mijn inbox zat:

De reden dat ik jou vraag is dat ik hem niet wil kopen, maar bedankt voor je
tip (overbodig)

jammer

Misschien ligt het aan mij, maar dat klinkt behoorlijk verwijtend. “Goed geprobeerd, maar helaas”, zoiets. Zijn antwoord gaf me het gevoel dat ik ergens voor gesolliciteerd had, maar dat ik ‘niet weerhouden’ werd. De “bedankt voor je tip” zou het wat minder onbeleefd maken, maar de (overbodig) maakt het een equivalent van “we hebben u desondanks opgenomen in onze wervingsreserve, mocht dat ooit nodig zijn”.

Het zal wel een veertienjarige geweest zijn, een mensensoort die me wel vaker verbaast. Verhalen die beginnen met “in mijnen tijd” zijn nooit veraf. Maar goed, hij kan voor mijn part een geit gaan pijpen. Als je niet wil betalen voor muziek moet je maar zorgen dat je weet waar te stelen.

22
Jan
10

1212

Waarom moet er bij elke actie ten voordele van de slachtoffers van een humanitaire ramp steevast een droevig nummer gecoverd worden? Hallelujah van Leonard Cohen mag dan een pracht van een nummer zijn, een mens zou er nog treurig van worden wanneer hij het hoort terwijl hij de lotto wint.

Is het omdat de mensen tegenwoordig nog amper geraakt worden door een ramp en het zo moeilijk wordt beeldjes te schieten van wenende mannen, die niet kunnen geloven welk onrecht hun broeders aan de andere kant van de wereld te beurt viel? Is het omdat er een melancholisch nummer nodig is voor onder de televisiemontage van de ramp en het originele nummer niet droevig genoeg is?

Pas op, de cover door Gabriel Rios en Natalia is best goed gedaan. Goed gezongen, goed geproduced. Lekker glad, een echte tranentrekker. De dienst Marketing heeft haar best gedaan. Maar het voelt als een punker in maatpak, ontdaan van al zijn betekenis en al zijn oerkracht. Wat dachten ze ook, een nummer coveren nadat ene Buckley, Jeff alle covers overbodig heeft gemaakt.

Neem dan toch een vrolijk nummer, een lied dat zoveel mogelijk gecoverd moet worden om zoveel mogelijk mensen blij te maken. Monteer With a Little Help From My Friends over beelden van Haïti, cover Always Look On The Bright Side Of Life met een vol marktplein of zamel geld in met een nieuwe versie van Good Vibrations. Al is dat laatste in dit geval wellicht een brug te ver.

Eén keer hebben ze het gedaan, door What Is This? te coveren als themalied voor Music For Life. Het was het enige jaar dat ik bijna niet moest kokhalzen van het We Are The World-gevoel dat de hele dag door mijn radio schalde.

Serieus, het is allemaal al erg genoeg. Zet er een opbeurend muziekske op en zorg dat mensen hun portefeuille zoeken in hun zakken, in plaats van hun zakdoek.

En storten hé.

14
Jan
10

De lul die niet van ritsen hield

Een lange weg met twee rijstroken.
Een file van om en bij de kilometer.
Een volledige lege linkerrijstrook tot aan een wegversmalling.
Ik wil het goede voorbeeld geven door de linkerrijstrook te benutten en aan het einde te ritsen.
En dan: een lul.

Een lul die blijkbaar de breedte van zijn wagen en de weg niet goed kan inschatten, want ik ben hem op een onbewaakt moment toch voorbij gereden. In mijn achteruitkijkspiegel zag ik dat hij de volgende ritser dan maar probeerde tegen te houden.

En die asociale types verschieten dan dat sommige mensen agressief worden in het verkeer.

Voor de mensen die het asociaal vinden dat ik een hele file wil voorbijsteken zeg ik: benut beide rijstroken en de file wordt half zo lang. Voor de mensen in de file haalt het uiteindelijk niet zo heel veel uit, maar wel voor de mensen die halverwege bijvoorbeeld een straat willen indraaien of mensen die op een rond punt vast staan omdat de file er overheen loopt.

Nog niet overtuigd? Lees dan dit http://www.wegcode.be/wet.php?wet=106, dit http://nl.wikipedia.org/wiki/Ritsen en zeker dit http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=G142I4QEI. Begin dan maar te wenen.

PS: ik rij niet met een BMW, Mercedes of Audi, maar met een kleine, oude bak. Ik gebruik mijn richtingaanwijzers altijd, ook wanneer ik uit de file glip om te gaan ritsen. Tijdens het voorbijsteken van de file heb ik niet harder gereden dan 40 km/u.

13
Jan
10

Nachtmerrie

“Gaat het?”
De dringendheid in haar stem verried dat het niet de eerste keer was dat ze het vroeg. Ik zat op de rand van het bed en mompelde gauw iets geruststellends terwijl ik me afvroeg waarom ik in godsnaam rechtop zat. Een fractie van een seconde eerder lag ik immers nog geheel volgens de regels horizontaal te dromen, een verhaal dat ik vergat zodra haar stem me wekte.

En nu zat ik ineens rechtop. Het kostte me een handvol trage seconden om me bewust te worden van plaats en tijd. Ik draaide me om, gaf haar een aai en zei dat ze maar weer moest gaan slapen. Het overkomt me immers wel vaker dat ik tijdens mijn slaap rechtop ga zitten en/of dingen ga roepen zonder dat ik me er nadien van bewust ben. Ik bleef nog even zitten en kroop opnieuw onder de wol.

Niet veel later was ik alweer verzonken in een nieuwe droom. Ik herinner me niet veel meer van de inhoudelijke details, enkel het einde staat me nog steeds helder voor de geest. Ik ben op een groot grasveld, waar nog een heleboel andere mensen zijn. Het is duidelijk zomer, want de zon schijnt fel en iedereen is licht gekleed. Veel mensen zien er uit alsof ze net zijn gaan zwemmen.

Ik hou een gasbusje vast, dat om de een of andere reden twee rubberen dingskes aan de zijkanten heeft. Omdat ik nu eenmaal een prutser ben, begin ik een van die dingskes los te wrikken met een mes. Zoals zo vaak in het leven boek ik succes, maar het rubbertje springt weg en vliegt door een opening in een hoog Heras-hek dat het grasveld lijkt af te bakenen.

Het gasbusje begint intussen vervaarlijk te sissen en terwijl ik het gat probeer af te dekken met mijn linker wijsvinger, schiet ik in paniek. Al het geluid klinkt ineens erg ver weg en alles gebeurt nu in slow motion, zoals in een spannende scène in een film.

Ik duik letterlijk naar het hek en probeer mijn vrije arm er onderdoor te steken. Aan de andere kant van de afrastering ligt echter een dik pak herfstbladeren, waardoor ik het rubberen dingske niet zie liggen. Ik begin wanhopig te woelen in het gebladerte en word al gauw geholpen door iemand die blijkbaar aan de andere kant van het hek geraakt is of daar al de hele tijd was.

Mijn linker wijsvinger probeert nog steeds tevergeefs het gat in het gasbusje af te dekken en het gesis van ontsnappend gas is het enige geluid dat ik helder hoor. Toch weet iemand anders mijn aandacht te trekken. Nog steeds wanhopig tastend kijk ik over mijn schouder en zie ik hem wijzen naar een grote vuilniszak in de verte.

Ondanks het feit dat ik niet kan horen wat hij zegt, weet ik meteen wat hij bedoelt: in die zak zitten de rubberen afsluitingen van andere, gebruikte gasbusjes. Ik krabbel recht en loop zo hard ik kan naar de vuilzak, met het gasbusje als een rugbybal tegen mijn linkerzij geklemd.

Naast de vuilzak staat een groot, kaalgeschoren buitenwipperstype iets op te rollen. Zodra hij binnen bereik is neem ik een tijgersprong en tackle ik de man en de vuilniszak als een volleerd rugbyspeler. Waarom? Geen idee.

Ik beland uiteindelijk op mijn rug, het gasbusje nog steeds tegen me aan geklemd. De paniek lijkt even verdwenen en de heldere blauwe lucht doet me glimlachen, terwijl ik de warme zonnestralen op mijn gezicht voel. Dan verschijnt ineens de razende tronie van de buitenwipper. Het laatste wat ik zie is zijn vuist die met een rotvaart op me afkomt.

Alles wordt zwart.

Even later hoor ik een paar stemmen van verrassend dichtbij. Eentje zegt iets als “oei, die zijn neus is er ook aan”. Ik probeer eraan te voelen, maar ik kan me niet bewegen. Toch heb ik het gevoel dat mijn neus enorm opgezwollen is, ook al zie ik nog steeds niets.

Terwijl ik wat bloed voel stromen langs mijn bovenlip, besef ik ineens dat ik niet kan ademen. Ik probeer eerst door mijn neus en dan door mijn mond, maar het lukt niet. Ik probeer steeds harder om afwisselend door mijn neus en mond in of uit te ademen, maar het baat niet. Het voelt aan alsof mijn neus vol snot zit, maar ik krijg er geen millimeter beweging in.

Mijn pogingen worden steeds wilder terwijl de paniek helemaal bezit van me neemt. Dat lijkt zo’n tiental seconden te duren en net voor ik lijk te stikken schiet ik wakker, helemaal buiten adem en met een hart dat bonst als een gabberplaat. In een reflex zuig ik meteen gulzig zuurstof binnen langs mijn neus en mond, als om te testen of alles wel helemaal in orde is.

Met mijn neus is niets aan de hand en ik kan ook gewoon zien, voor zover de nacht dat toelaat natuurlijk. Het paniekgevoel ebt langzaam weg, maar ik blijf toch een tijd rechtop zitten terwijl ik geconcentreerd ademhaal. Pas na een minuut of vijf durf ik opnieuw te gaan liggen, voorzichtig vechtend tegen de slaap. Het ochtendgloren is nog ver weg, maar ik ben klaarwakker.

Misschien toch teveel spaghetti gegeten gisterenavond?

11
Jan
10

snelle handen

"Onder welk potske zit de kardinaal?"

"Inderdaad, de kardinaal zit onder het linkse potske! Mevrouw wint de prijs!"

11
Jan
10

Voetrijden en veldbal: echte sporten

Als basketballiefhebber was ik aangenaam verrast toen ik afgelopen weekend geheel toevallig ontdekte dat de wedstrijd Leuven-Luik live zou worden uitgezonden op Canvas. Niet op Canvas+, het enkel voor de digitale kijker bereikbare verdomhoekje van de openbare omroep, maar op de echte Zender Voor De Meerwaardezoeker.

Meer zelfs: moest je tijdens de wedstrijd dringend gaan kakken, dan kon je met je draagbare computer op de pot verder kijken dankzij een live stream op Sporza.be. Niet dat dat in mijn geval van toepassing was, maar het had gekund.

Verder lezen ‘Voetrijden en veldbal: echte sporten’




RSS Funny Quote of the Day

populair

die week in winamp

pagina’s

kalender

januari 2010
M D W D V Z Z
« Dec   Feb »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031