29
Okt
09

Het syndroom van Richie

Ik heb een bult. Dat is niet meteen wereldschokkend nieuws, al doet een rondje langs de websites van onze vaderlandse kranten mij daar enigzins over twijfelen. Maar goed, een bult dus. Ik kan me niet meer herinneren wanneer dat voor het laatst gebeurd is, maar dat kan natuurlijk ook te maken hebben met het feit dat bulten voornamelijk het gevolg zijn van harde klappen tegen het hoofd.

Het huidige exemplaar prijkt op (onder?) mijn linkerwenkbrauw, waardoor ik er in een constante staat van verbazing lijk bij te lopen. Gelukkig heb ik een bureaujob waarbij ik weinig tot geen contact heb met andere mensen, anders zou ik vandaag ongetwijfeld een hoop dingen twee keer moeten aanhoren omdat mijn gesprekspartner denkt dat ik het niet begrepen heb. Iets wat me anders nooit overkomt.

De bult heb ik te danken aan wat ik het syndroom van Richie noem. Het syndroom van Svidrigailitsjkovic was ook een mogelijkheid, maar dat is niet alleen moeilijker te onthouden, het heeft ook nergens mee te maken.

Het syndroom van Richie houdt in dat je bepaalde handelingen niet altijd in de juiste volgorde doet. Een pint drinken doe je bijvoorbeeld normaal gezien als volgt: je heft het glas op, brengt het naar je mond, kantelt het tot het bier in je mond loopt, kantelt het terug recht en brengt het terug naar de tafel.

Mij gebeurt het echter regelmatig dat ik die laatste twee stappen omwissel. Daardoor mors ik dan bier op het kruis van mijn broek en moet ik wachten tot het goedje opgedroogd is eer ik weer naar het toilet kan gaan. Anders denkt iedereen dat ik daar ook last heb gekregen van het syndroom van Richie.

Vanmorgen was het weer van dat. Ik leunde met mijn linkerschouder tegen de muur die mijn inloopdouche afbakent en reikte met mijn rechterarm naar de kraan om het water alvast in gang te zetten. Zo kan het warm worden tegen het moment dat ik ongekleed genoeg ben om onder de straal te gaan staan.

In een gezwinde beweging die vele ninja-krijgers me zouden benijden draaide ik de knop om, trok ik mijn rechterarm terug, ging ik terug rechtstaan en wierp ik mijn lichaam de badkamer in. Dat was alleszins de bedoeling.

In werkelijkheid draaide ik de knop om, trok ik mijn rechterarm terug, wierp ik mijn hoofd tegen de douchemuur en ging ik vervolgens in een bolletje op de badkamermat liggen, terwijl ik binnensmonds de naam van zoveel mogelijk goden bezoedelde.

En nu heb ik dus een bult.

 


3 Responses to “Het syndroom van Richie”


  1. 1 Menck
    zondag 1 november 2009 om 22:34

    Toen ik je eerste zin las, dacht ik: da’s pas een bekentenis, durven toegeven dat je als een bultenaar door het leven gaat. Maar zie, het blijkt ocharme om een soortement van blauwe plek te gaan.
    Nu ja, eigen schuld, etc.😉

  2. maandag 2 november 2009 om 13:12

    Aha! Eindelijk een naam voor mijn probleem! Ik vergeet regelmatig de deurklink naar beneden te duwen alvórens binnen te wandelen in een kamer. Ook pijnlijk. Vooralsnog wel zonder zichtbare bulten (alleen een beetje een gekwetst ego).

  3. donderdag 12 november 2009 om 11:25

    @ Menck: mijn lichaam is in die mate een toonbeeld van mannelijke perfectie dat ik zelfs geen tepels meer heb.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


RSS Funny Quote of the Day

  • Johnny Carson
    "Mail your packages early so the post office can lose them in time for Christmas."

populair

die week in winamp

pagina’s

kalender

oktober 2009
M D W D V Z Z
« Sep   Nov »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

%d bloggers op de volgende wijze: