30
Jun
09

Feest

Echt veel had ik niet gedronken op het feestje. Een Leffe of twee aan het begin van de avond, gevolgd door enkele pintjes voor de gezelligheid en daarna genoeg cola om een flinke kruiwagen in op te lossen. Ik voelde me dan ook behoorlijk alert toen ik mezelf eindelijk had overtuigd om te vertrekken. De nieuwe dag was intussen al enkele uren oud, maar het feest was nog lang niet stervende.

Het was een leuke avond geweest. De hitte die al een hele week als een klamme handdoek op het land lag werd in de vooravond langzaamaan verdreven door een wollig windje, zodat het aangenaam toeven was in de grote tuin. Als een kleine jongen had ik  mijn schoenen en sokken uitgedaan zodra ik het grasveld betrad, om vervolgens minutenlang met de ogen dicht te genieten van de strelende sprieten op mijn blote vel, terwijl het aroma van barbecuekruiden zich in mijn neus vermengde met de geur van pas gemaaid gras.

Oude vrienden en nieuwe vrienden hadden mijn voorbeeld gevolgd en een paar uur lang leek het alsof alles goed ging in de wereld. De radio speelde ongemerkt liedjes van Michael Jackson en de avond ging naadloos over in de nacht.

“Je lispelt”, zei ze toen ik afscheid kwam nemen. Ik antwoordde dat het de vermoeidheid was en negeerde haar bezorgde blik toen ik in mijn wagen kroop. De ramen hadden de hele avond opengestaan, maar veel koelte had dat niet gebracht. Ik wuifde nog eens naar haar silhouet in de voordeur terwijl ik mijn gordel aandeed, joeg een paar muggen van het dashboard en vertrok.

Mijn route leidde me over onverlichte plattelandswegjes, waar ik me gewillig liet omhelzen door het donkere deken van de nacht. De radio speelde iets van Jim Croce en de zwoele lucht masseerde al waaiend mijn hoofd terwijl het ongetwijfeld erg pittoreske landschap onzichtbaar voorbijgleed. De lange werkweek had me uitgeput, maar dankzij de sloten caffeïne van de voorbije uren bleven mijn ogen probleemloos open. Toch leek het alsof ik delen van de rit niet bewust meemaakte.

Erg rouwig was ik daar niet om. Elke keer ik me verbaasde over de afstand die ik al had afgelegd, was ik immers dichter bij huis, dichter bij mijn koele bed en dichter bij een verkwikkende nachtrust. Het idee alleen al deed me telkens opnieuw wegdromen.

En toen ineens, uit het niets, een klap. Meer dan een gewelddadige tik was het eigenlijk niet, maar het schokeffect droeg exponentieel bij aan het gevoel. In een reflex duwde ik meteen mijn rem en ontkoppelingspedaal met volle kracht in. Het duurde een paar seconden eer ik terug volledig bij bewustzijn was.

Terwijl de motor nog draaide en mijn beide handen met witte knokkels rond het stuur gewrongen zaten, keek ik in mijn achteruitkijkspiegel, waar ik het verwrongen wiel van een fiets achter mijn wagen zag uitsteken. Hoelang het precies duurde eer ik uitstapte, weet ik niet meer. Ik wandelde traag naar de achterkant van mijn wagen, terwijl talloze zweetdruppels zich een weg door mijn porieën baanden.

De damesfiets was rijp voor de schroothoop, ik was er helemaal overheen gereden. Ik steunde met mijn linkerhand op het kofferdeksel en legde mijn rechterhand op mijn borstkas, alsof dat mijn heftig pompende hart tot bedaren zou kunnen brengen. Het zweet van mijn handpalm vermengde zich in mijn hemd met het zweet van mijn borst en een zilte druppel viel van mijn wenkbrauw op mijn wang.

Zo bleef ik een tijdje staan, tot ik de moed had bijeengeraapt om aan de andere kant van de wagen te gaan kijken. Net op dat moment ging er een licht aan op de oprit van het huis waar mijn auto nog steeds voor stond te ronken. Een vrouwelijke figuur kwam voorzichtig naar me toe geschuifeld, terwijl ze haar kamerjas met beide handen dichtklemde.

“Dick?”

Ik had nu pas door dat ik voor mijn eigen huis tot stilstand was gekomen. Mijn vrouw keek me met verschrikte ogen aan en wierp vervolgens een blik vol ongeloof op de ravage. Ze keek opnieuw naar mij en het leek alsof ze iets wilde zeggen, maar de woorden niet vond.

Terwijl ik naar haar toe stapte zag ik dat er tranen in haar ogen opwelden. Ik pakte haar bij de schouders en keek haar aan.

“Godverdomme Rita”, hijgde ik, “hoe dikwijls moet ik u nog zeggen die fiets niet op straat te laten staan?”


2 Responses to “Feest”


  1. 1 Menck
    donderdag 2 juli 2009 om 14:08

    Schit-te-rend verteld. Fantastisch einde.

  2. donderdag 2 juli 2009 om 17:21

    Coming from you, that means quite a lot good sir🙂


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


RSS Funny Quote of the Day

  • Erma Bombeck
    "Never have more children than you have car windows."

populair

die week in winamp

pagina’s

kalender

juni 2009
M D W D V Z Z
« Mei   Jul »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

%d bloggers op de volgende wijze: