19
Jan
09

Yes Man?

Een paar jaar geleden leerde ik Danny Wallace kennen, of -op een beroepshalve ontmoeting na- toch zijn boeken. De Brit loopt over van de ideeën die even idioot als geniaal zijn en voert ze vaak nog uit ook. Zo begon hij in de BBC-reeks How To Start Your Own Country zijn eigen land, stichtte hij een cult zonder op voorhand zelf een idee te hebben waar die over zou moeten gaan (met het boek Join Me als resultaat) en ging hij samen met zijn maat Dave Gorman op zoek naar alle Daven Gorman in de wereld.

Het “meh”-gevoel
Allemaal leuke jongensdingen waarvan ik vaak wenste dat ik ze zelf had gedaan. Eén boek had écht een inspirerende uitwerking : Yes Man. Daarin zit Wallace in een dipje, het “meh”-gevoel dat iedereen wel eens wil overvallen in een zonloze winter. Hij zit te suffen in zijn kot en zegt nee tegen alles. Op een gegeven moment besluit hij helemaal het omgekeerde te doen: een jaar lang “ja” zeggen, op welk voorstel dan ook.

Die nieuwe visie levert hem niet alleen een paar leuke avonturen (en een boek) op, maar het geneest hem ook van zijn dipje. Zijn verhaal heeft ook mijn kijk op het leven veranderd en me van het “meh”-gevoel verlost, waardoor Yes Man de mooiste plaats in mijn boekenkast heeft gekregen.

Maar nu is het boek verfilmd. Door Amerikanen. Met Jim Carrey in de hoofdrol. Niks tegen Jim Carrey nochtans: Man On The Moon, The Truman Show en Eternal Sunshine Of The Spotless Mind vond ik zeer te pruimen.

Verkracht door een paard
Ik ben gaan kijken omdat ik gratis tickets had die op moesten, maar ik durfde bijna niet. De film heeft, buiten het basisidee, volstrekt niets met het boek te maken. Het hoofdpersonage, Carl Allen, leert ja zeggen op een seminarie zoals ze die alleen in de States kennen. Op het moment dat hij op zo’n seminarie door de goeroe in kwestie wordt aangepakt, wou ik naar huis. Maar écht naar huis, om te gaan wenen. Het was alsof het boek werd gevierendeeld en vervolgens in elke nieuw ontstane opening bruut werd verkracht door een paard.

Daarna werd het iets beter, in de zin dat zijn avonturen bij momenten best grappig waren. Zat er een verhaal in, buiten de supervoorspelbare en obligate lovestory? Nee. Zat er een inspirerende boodschap in de film? Nee. Was er ook maar een greintje geloofwaardigheid te bespeuren? Nee. Heb ik mij geamuseerd? Ja.

Zooey
Yes Man is puur entertainment en zodra ik het bestaan van het boek ver genoeg verdrongen had, was het allemaal best te pruimen, op de seminariescènes na. Goeie soundtrack van Eels ook.

Als je het boek wil lezen (and you should), ga dan eerst de film zien. Die heeft één groot voordeel ten opzichte van het boek: Zooey Deschanel.

*smelt*Zooey


0 Responses to “Yes Man?”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


RSS Funny Quote of the Day

  • Erma Bombeck
    "Never have more children than you have car windows."

populair

die week in winamp

pagina’s

kalender

januari 2009
M D W D V Z Z
« Dec   Feb »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

%d bloggers op de volgende wijze: