03
Dec
07

Vi(e)s

Ik lust geen vis. Meer zelfs: ik lust niets dat ook maar verwant is aan iets dat uit de zee komt. De spreekwoordelijke uitzonderingen op de regel zijn in dit geval kroepoek oedang, gefrituurde inktvisringen en zout. Als het op eten aankomt ben ik eigenlijk even flexibel als een boomstam in een ijzeren vat vol beton. Zo ben ik verzot op zowat alle afgeleiden van tomaten (tomatensaus, tomatensap, tomatensoep, tomatenketchup, you name it!), maar tomaten zelf vind ik niet te vreten.

Omwille van mijn culinair autisme ben ik altijd wat achterdochtig als ik word uitgenodigd om bij mensen te gaan eten. Versta me niet verkeerd: ik eet heel erg graag en kan ronduit genieten van met mensen te tafelen. Maar ik ben als de dood voor vervelende situaties waarbij ik een met liefde bereide maaltijd onwillekeurig begroet met kokhalsneigingen. Bovendien lijd ik niet graag honger.

Dit weekend was het weer van dattum: ik ging met familie naar een amateurtoneelgezelschap kijken (terwijl dat gezelschap een stuk opvoerde uiteraard, anders zou het nogal belachelijk zijn) en mocht mee aanschuiven bij bijna-aangetrouwde familie. Om te beginnen kregen we een lekker dikke wintersoep voorgeschoteld, met heerlijke stukken Frans brood erbij. Er waren bovendien broodpunten genoeg voor iedereen, zodat het een conflictloze hap werd.

Omdat ik niet goed wist wat het hoofdgerecht zou zijn, stak ik mij gewoontegetrouw vol met brood. Dat is intussen zowat een reflex geworden als ik bij onbekende mensen ga eten en niet weet wat er verder op het menu staat. Als je in een minder creatieve bui bent en een maaltijd afslaat met de woorden “ik heb écht geen honger meer”, doet een knorrende maag je geloofwaardigheid immers geen goed.

De oven had tot dan toe de relatief aangename geur van lasagna of macaroni met kaas verspreid. Niet meteen twee van mijn lievelingsgerechten, maar iets wat ik zonder problemen zou verorberen. Tot Murphy voor de tweede keer die dag langskwam. Eerder was al de knop van mijn broek gesprongen, zodat mijn cursus Creatief met broeksriemen voor het eerst van pas kwam in het dagelijkse leven en nu werd mijn gastronomische nachtmerrie werkelijkheid.

De hoofdschotel was namelijk een vispannetje met scampi’s en spinazie. Moesten er nog champignons en spruiten hadden bijgezeten (hoewel spruiten volgens mij sowieso niet bij het recept zouden passen, champignons waarschijnlijk wel), dan zou het gerecht rechtstreeks uit mijn persoonlijke hel zijn gekomen.

Maar goed, mijn afkeur van vis dateert uit mijn zéér jonge jaren -mijn familie denkt zelfs dat mijn eetproblemen meer een kwestie van gewoonte zijn dan van smaak- en dus nam ik een duik in het pannetje. Ik diepte een stukje wit vlees op dat op kip leek en stak het zonder nadenken in mijn mond. Voor het eerst in een jaar of twintig proefde ik nog eens vis.

Bah.


4 Responses to “Vi(e)s”


  1. 1 smara ratih
    maandag 3 december 2007 om 19:29

    K heb ook nen kammeraad die absoluut geen vis lust, en ik ben 1 van die slechte vriendinnen die dat dan net op fietstocht (als je met twee bent) vergeet, en vis als avondmaal ga kopen… :-s de jongen in kwestie heeft me prompt terug de winkel ingestuurd, en voor het eerst kookten we twee verschillende maaltijden op 1 dag… Moet toch o zo vervelend zijn om geen vis te lusten.

  2. 2 Lou
    maandag 10 december 2007 om 22:43

    Als klein manneke ook uren achter mijn bord gezeten (‘en ge zult minstens den helft opeten!’), maar sindsdien ook nooit meer vis gegeten. Ook geen fishsticks, garnalen, mosselen … de geur alleen al, bweurk.

    Maar in tegenstelling tot vis ben ik er van overtuigd dat je wél spruiten en champignons kan leren eten. Gewoon niet te rap opgeven (o:

  3. dinsdag 18 december 2007 om 9:04

    Leren eten, leren eten… De leeftijd waarop je iets moet leren eten (of drinken) is voor mij een lang vervlogen herinnering. Ik eet enkel nog wat ik lekker vind en waar ik zin in heb. Een luxe die ik niet graag zou opgeven.

  4. dinsdag 18 december 2007 om 16:21

    Funny. Ik ben ook dat type dat rauwe tomaten niet te vreten vindt, maar wel zowat alle afgeleiden met plezier binnensteekt. Vis daarentegen is wél lekker. Je moet het alleen kunnen klaarmaken. Gevolg: ik eet dat alleen op restaurant.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


RSS Funny Quote of the Day

  • Johnny Carson
    "Mail your packages early so the post office can lose them in time for Christmas."

populair

die week in winamp

pagina’s

kalender

december 2007
M D W D V Z Z
« Nov   Jan »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

%d bloggers op de volgende wijze: