07
Okt
07

Hans (2)

Het was te verwachten. Eén of ander jongmens pleegt een paar moorden, komt voor de rechter om zijn straf te bepalen en er begint iemand te roepen: “Maar, maar, maar… hij is een autist! Hij is niet verantwoordelijk voor zijn daden! Hans for president!”. Wrong, bitch. Hans is een moordenaar en moet de bak in. Voor heel lang.

Tegenwoordig lijkt het wel of elk ongewenst gedrag het gevolg is van één of andere aandoening die op dat moment in de mode is. Blijft Jefke na herhaaldelijke waarschuwingen niet in zijn stoeltje zitten, maar rent hij voortdurend rond terwijl hij al het meubilair tot schroot herleidt? ADHD, meneer. Hij kan er zelf niks aan doen, het arme ventje. Geef hem wat pilletjes en wat geld, want hij heeft het toch zo moeilijk met zijn ziekte.

Haalt Kevin slechte punten op school, let hij niet op in de klas en gedraagt hij zich ronduit asociaal? Zo erg meneer, de arme stakker heeft autisme. Daardoor begrijpt hij niets van wat u vertelt, kan hij geen simpele optelsommen maken en kwijlt hij een beetje. Maar hij is wel hoogbegaafd hoor! Zijn buitengewone intelligentie is een zwaar kruis om te dragen. Misschien moest de school maar wat meer aandacht besteden aan zijn situatie, meer moeite doen om hem toch naar dat diploma te leiden. Daar krijg ik dus vierkant de wubbes van.

In mijn tijd had Jefke geen ADHD, hij was gewoon een lastig kind dat met een paar stevige oorvijgen op het rechte pad werd gedwongen of opgroeide tot een echt ettertje en nu op mijn rug van de dop profiteert. In mijn tijd was Kevin gewoon dom en werd hij naar een school voor domme mensen gestuurd. Sinds wanneer is hoogbegaafd een synoniem voor mentaal gehandicapt?

Toen ik naar school ging, stond op mijn rapport regelmatig ‘Dick moet harder werken voor wiskunde, want met deze cijfers zal hij het niet halen’. Maar tegenwoordig moet alles en iedereen doodgeknuffeld worden. Iedereen is evenveel waard als een ander en alles wat afwijkt van de norm, is de schuld van een aandoening. Iedereen die niet meekan in de maatschappij, heeft alleen wat hulp nodig. Tegenwoordig zou ik dus niet grandioos sucken in wiskunde, maar lijden aan een vorm van ‘dyscalculie’.

Iedereen is normaal
Ik ken mensen die al jaren in het onderwijs staan, wiens schrijnende verhalen mij al meermaals noopten tot het bovenhalen van een welgemeend ‘what the SHITFUCK?!’. Zo is er het verhaal van een zogezegd hoogbegaafde autistische jongen, die in een gewone klas zit. Maar, zo werd de leerkracht op het hart gedrukt, hij mag nooit of te nimmer voor een onverwachte situatie gesteld worden. Verdwijn dus niet zomaar even uit zijn gezichtsveld, want dan zal hij panikeren. Zeg hem bijvoorbeeld ook nooit dat hij zijn handen in het wc moet gaan wassen, want dan zal hij ze daadwerkelijk in de pot steken.

Gevolg: de leerkracht in kwestie geeft niet alleen les, maar neemt tegelijkertijd ook de rol van verteller op zich. Elke beweging moet immers verantwoord worden, het halen van een nieuw krijtje moet begeleid worden door de zin ‘ik ga nu een nieuw krijtje halen, in die kast daar’. De rest van de klas wordt compleet verwaarloosd, opdat meneer het genie -die overigens ‘perfect normaal’ is en ‘zonder problemen in de maatschappij past’- niet in paniek zou geraken.

Daar blijft het niet bij. Na de schooluren moet er immers nog regelmatig vergaderd worden over zo’n elementen. Op die vergaderingen zijn normaal gezien de klastitularis aanwezig, de GON-leerkracht (een leerkracht die specifiek voor één leerling instaat, maar eigenlijk enkel richtlijnen en bevelen doorspeelt aan de klastitularis), de ouders van de jongen en iemand van de directie. Maar het zou niet de eerste keer zijn dat de ouders niet komen opdagen en dat de GON-leerkracht op zo’n vergadering zegt ‘ik ken die jongen eigenlijk niet, ik ben pas aan hem toegewezen en eerlijk gezegd: het is jullie probleem. Maar hier is nog een boekje met do’s en don’ts en richtlijnen over hoe je met hem moet omgaan’.

A long story short
Ik heb het wel gehad met die knuffelcultuur. Heeft je kind op de één of andere manier speciale aandacht nodig (want er zijn uiteraard écht mensen met ADHD, autisme en dyscalculie), stuur het dan naar een speciale school met mensen die ervoor getraind zijn om om te gaan met zo’n gevallen. Door ze op een normale school te zetten, benadeel je niet alleen je eigen kind (zodra het na zijn schoolloopbaan in de echte maatschappij terechtkomt, is het immers ieder voor zich), maar ook de andere kinderen (aangezien de leerkracht zich volledig moet focussen op ‘het genie’) en de leerkrachten (die nog meer van hun tijd moeten opofferen aan hun job, terwijl ze nu dikwijls al de opvoedingstaak van de ouders hebben overgenomen).

Face the facts: your kid is a retard. Kan je dat feit niet onder ogen zien, dan ben je een egoïstische idioot die het ouderschap niet waard is. Hetzelfde geldt voor de maatschappij: een misdadiger is een misdadiger en moet gestraft worden. Er zijn heel veel kinderen die vroeger gepest worden, maar slechts een kleine minderheid slaat aan het moorden. Tough break, maar ze weten goed genoeg dat moorden niet mag. Er is geen enkel excuus voor misdaad.


5 Responses to “Hans (2)”


  1. 1 smara ratih
    maandag 8 oktober 2007 om 17:55

    En toch vind ik persoonlijk dat mensen met een aandoening, adhd, dyscalculie, dyslectie en heel de reutemeteut wel gewoon naar school kunnne gaan. Adhd? Prop ze vol met pillen (medicatie helpt echt) dyslectie of discalculie? extra lessen na schooluren (privé, maar daarvoor zijn instituten die het niet te duur maken) en laat ze in de gewone les gewoon andere simpelere oefeningen maken. Zo kunnen ze rustig in de gewone les zitten zonder last te veroorzaken. Maar als ze echt in het oog gehouden moeten worden, en er tevaak bijgezeten moet worden (lees beduidend meer dan bij gewone leerlingen) tja dan is er een andere school nodig.
    Maar je moet begrijpen dat er word geprobeerd om deze leerlingen zo lang mogelijk in het gewone systeem te laten passen.: Na het lager komen ze meestal toch terecht in aangepaste leervormen. En zo leren ze teminste nog gewone mensen kennen. Want zeg nu eerlijk, mensen die uit het “bijzonder” onderwijs komen, hebben minder arbeidskansen dan mensen die het gewone onderwijs volgde (al dan niet met moeilijkheden) en minder arbeidskansen leid tot lagere sociale klassen (ja we leven nog steeds met een klassensysteem) en dan blijven ze in de slechte schuit hangen… Laat ze zolang mogenlijk het gewone onderwijs volgen. Daarom moet je ze niet knuffel knuffel behandelen, maar gewoon een duidelijk afgeleinde kans geven. Ik ben mijn leerkrachten, ouders en omgeving ook dankbaar dat ze mij dat wel gegeven hebben, die kans.

  2. maandag 8 oktober 2007 om 20:02

    Ik ga akkoord dat mensen met een bepaalde aandoening in het gewone onderwijs terecht moeten kunnen, op voorwaarde dat ze geen speciale aandacht nodig hebben of last veroorzaken. Van zodra dat wél het geval is, en de leerkracht dus extra aandacht moet richten op die leerling, worden de andere leerlingen tekort gedaan. Maar ik denk dat we op dat vlak wel dezelfde mening hebben. Zolang de gewone leerlingen niet te lijden hebben onder de aanwezigheid van iemand die het iets moeilijker heeft, heb ik er ook geen problemen mee.

    Iets als dyslexie is, volgens mij, bijvoorbeeld iets wat weinig tot geen problemen voor de medeleerlingen oplevert, als de leerling in kwestie bijvoorbeeld na de school extra kan oefenen. In dat geval is er inderdaad geen reden om die leerlingen uit het gewone systeem te halen, je bent er zelf het levende bewijs van.

    Maar mij stoort het gewoon dat echt zware gevallen, zoals in mijn voorbeeld (dat afkomstig is van een leerkracht uit het 5e en 6e middelbaar), kost wat kost in ‘normale’ scholen moeten blijven. Als zo’n mensen uiteindelijk door de school gesparteld zijn, komen ze in het gewone bedrijfsleven terecht, waar er geen tijd en geen geld is om zoveel extra aandacht aan hen te besteden. En daar bewijs je hen volgens mij ook geen dienst mee.

    Mijn tweede hoofdpunt was dat er al te vaak een diagnose wordt gesteld. Sommige mensen zijn nu eenmaal gewoon lastige karakters, maar in plaats van dat te accepteren wordt er meteen een etiket en een voorschrift op geplakt. Waarmee je bijvoorbeeld die lastige karakters een vrijbrief geeft om lastig te doen, want ‘het is mijn ADHD’.

  3. 3 smara ratih
    woensdag 10 oktober 2007 om 1:22

    I rest my case

  4. vrijdag 12 oktober 2007 om 11:17

    Absoluut akkoord dat er tegenwoordig veel te snel naar fancy woorden als ADHD gegrepen wordt. Ik heb al van kindsbeen af concentratieproblemen, en mijn moeder werd soms stapelzot omdat ik constant van links naar rechts liep ipv netjes voor de tv te blijven zitten zoals kinderen tegenwoordig blijkbaar moeten doen. Zij deed dat gewoon af met de simpele ‘ze heeft geen zittend gat’ en controleerde extra dat ik al mijn schoolwerk toch wel netjes afgewerkt had. Moest ik 15 jaar later geboren zijn, ik zou al jaren lang aan de pillen zitten…

    Om dan nog maar te zwijgen van overgevoelige mensen die niet tegen kritiek kunnen, maar dan opeens het licht gezien hebben: ze zijn hoogsensitief meneer, dus je mag daar niet meer boos om worden, het is een dieperliggend probleem waar ze zelf ook mee worstelen… Oh grow up, will ya?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


RSS Funny Quote of the Day

  • Erma Bombeck
    "Never have more children than you have car windows."

populair

die week in winamp

pagina’s

kalender

oktober 2007
M D W D V Z Z
« Sep   Nov »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

%d bloggers op de volgende wijze: