Metallicaca

Voor ik het vergeet: hoe hard zuigt die nieuwe single van Metallica wel niet? Toegegeven, de titel van deze post is een beetje belachelijk, maar wat mij betreft is hij van het zelfde niveau als The Day That Never Comes. Van de saaie, zelfs simpele tokkel in het eerste deel van het nummer over de standaardakkoorden in het refrein tot aan het ongeïnspireerde instrumentale slotstuk, ik kan er echt niets goeds over zeggen.

Lars Ulrich drumt weer op zijn saaist en James Hetfield klinkt zowaar als de zanger van een emo-poppunkgroepje (waar ik overigens niets tegen heb, maar het is nogal on-Metallica). Nee, als The Day That Never Comes een representatief voorsmaakje is van Death Magnetic, dan zal de uitspraak “St. Anger was eigenlijk toch nog zo slecht niet” binnenkort niet van de lucht zijn…

Just to be on the safe side: ik ben geen Metallica-hater, maar evenmin een fan of een kenner. Ik ben gewoon een muziekliefhebber die vindt dat de nieuwe single pijnlijk slecht is voor een groep met de status en het verleden van Metallica.

Pizza

Een beeld zegt meer dan duizend woorden en volgens de online redacteurs van De Morgen hoeven die woorden duidelijk niet over hetzelfde onderwerp te gaan.

Iemand is hier goed aan het verdienen met zijn stockfoto.

Ignace Crombé

De dag nadat je je lief hebt afgeranseld doen alsof je neus bloedt, dat vind ik nu eens grappig zie.

Quantum of Solace

Eén of andere malle Brit heeft een eigen voorstel ingediend voor de theme song van Quantum of Solace, de nieuwste James Bond:

Geef toe, the Something of Boris zou toch een veel betere titel zijn, niet?

Het leven

“Heb je het al gehoord? Tine gaat trouwen!”
Mijn moeder glunderde alsof het haar eigen dochter betrof. In werkelijkheid was Tine een meisje bij wie ik jaren in de klas had gezeten en wiens ouderlijk huis op amper honderd meter van het mijne lag. We liepen elkaar nog maar zelden tegen het lijf sinds we zelf bijna ongemerkt grote mensen met een eigen huis geworden waren, maar soms hoorde ik haar kenmerkende schaterlach nog wel vanuit de tuin van haar grootmoeder, die achter mijn ouders woont.

Ik wist niet goed wat ik moest zeggen. Af en toe hoorde ik wel eens over andermans vrienden die trouwden of kinderen kregen, maar mijn eigen kennissenkring is er voorlopig van gespaard gebleven. Ik wist niet goed wat ik het raarste vond, dat er iemand met wie ik (gedeeltelijk) ben opgegroeid ging trouwen of het feit dat dat op onze leeftijd niet eens zo gek is.