Dankzij de opkomst van het interactieve internet kan iedereen tegenwoordig eender wat de wereld insturen, met het fenomeen ‘blogs’ als orgelpunt. Iedereen kan journalist of schrijver worden en zijn of haar schrijverij delen met de wereld. Vloek of zegen, daarover vorm je je eigen mening maar.
Feit is dat er bijgevolg heel wat overbodige en zelfs ronduit slechte blogs op het net staan. Dat doet uiteraard niets af aan hun bestaansrecht en het stoort me ook helemaal niet. De grote meerderheid van die schrijfsels wordt amper gelezen, waardoor hun impact te verwaarlozen is. Er zullen ongetwijfeld ook mensen zijn die dit exemplaar tot dezelfde stal rekenen.
Waar ik wél de wubbes van krijg, zijn de zogenaamde topblogs. Blogs die iedereen kent, die iedereen leest en die aanzien genieten om een voor mij onduidelijke reden. Ik ben nog niet zo lang thuis in het blogwereldje en dus zou het oneerlijk zijn om hun vroegere verdiensten hier in vraag te stellen, maar afgaande op de huidige kwaliteit van die toppers teren ze voornamelijk op hun verleden.
Taalfouten zijn er schering en inslag en dan heb ik het niet over eenvoudige typfouten die iedereen wel eens overkomen in the heat of the moment. Nee, het gaat om pure taalverkrachting als consequent terugkerende dt-fouten en slechte zinsconstructies tot zelfs het verwisselen van ‘ei’ en ‘ij’ in simpele woorden als ‘bij’.
Als excuus wordt dan aangehaald dat het verhaal belangrijker is dan de spelling. Ik kan mij daar in beperkte mate in vinden: als de creatieve sappen beginnen stromen, moet je vooral blijven schrijven en je onderweg niet druk maken over eventuele schrijffouten. Helaas is de kwaliteit van de stukken in kwestie naar mijn mening vaak niet van die aard dat het de vele taalfouten rechtvaardigt. Voeg daar dan nog enkele hautaine reacties aan toe op mensen die de schrijffouten opmerken en je hebt mij op mijn paard.
Verantwoordelijkheid
Een ander excuus is dat bloggers geen krant of openbare omroep zijn en dus geen verantwoordelijkheid hebben op taalvlak. In theorie klopt dat, net zoals het communisme in theorie een geweldig systeem is. Als je weet dat je een veelgelezen en/of invloedrijke blog hebt (en je je daar ook naar gedraagt), vind ik dat je genoeg respect moet hebben voor je lezers om op zijn minst een beetje aandacht te besteden aan je taal.
Trouwens, zijn de ‘officiële’ media dan de enige die correct moeten schrijven? Zijn de regels er enkel voor mensen die betaald worden voor hun pennenvruchten, net zoals de wetten er enkel zijn voor mensen die betaald worden om zich ernaar te gedragen?
Jongeren leren alles van internet. Daarbij denk ik dan niet alleen aan harde porno, maar ook aan taal. Als ze overal brouwsels als “ik wordt” en “beirijder” gaan lezen, zullen ze sneller geneigd zijn om die schrijfwijze zelf over te nemen. Ik vind dat ‘topbloggers’ dus wél een zekere verantwoordelijkheid hebben en dat ze vooral niet moeten zagen als andere mensen hen op hun fouten wijzen.
Als je per se wil schrijven, leer het dan eerst.
PS: Voor er hier een bende taalvandalen mij een dt-neuker komt noemen: ik lees weleens een blog van iemand met dyslexie en laat de occasionele typfout in andere blogs zonder problemen aan mij voorbijgaan. Ik word zelf ook regelmatig op een vergetelheidje gewezen. Het is echter de combinatie van terugkerende zware taalfouten (iets wat in mijn ogen iets over de intelligentie van de schrijver zegt) en het arrogante gedrag waar populaire bloggers en hun alter ego’s zich weleens aan durven bezondigen waar ik mij gigantisch aan erger.
PPS: En ja, dit is een reactie op Pietel, wiens blog ik niet zou durven bevuilen met mijn drama’s.
reacties