De Week van (lb)

Onder het motto “Is dat niet chique? Een nieuwe rubrique!” stel ik met masochistisch genoegen aan u voor: De Week van (lb).

Ik stoor mij al lang aan de taalverloedering die op de sites van onze nationale kranten steeds meer en meer regel wordt in plaats van uitzondering. De kroon wordt daarin stevig gespannen door ene (lb), die ook steeds meer collega-bloggers op de zenuwen werkt. Regelmatig haalt er wel iemand een veest aan die uit de taalaars van genoemd journaille is ontsnapt, maar het leek me een leuk idee om dit prachtige proza te bundelen. Pas dan krijg je een goed overzicht van hoe groot de schade eigenlijk wel is.

Dit weekoverzicht begon eigenlijk als een grap. Ik had het immers nooit voor mogelijk gehouden dat iemand zoveel crap kon publiceren op de website van enkele nationale kranten dat ik genoeg materiaal zou hebben voor elke dag van de week. Boy, was I wrong…

Natuurlijk ligt de schuld voor een groot deel aan de oversten van (lb), die hem of haar zomaar laten begaan en blijkbaar niet eens lezen waar ze voor betalen. Maar is een beetje journalistieke eer teveel gevraagd? Als je per se inhoudsloze artikels vol taalfouten wil schrijven, begin je toch gewoon een blog?

Deuntjes

Vorige week heb ik nog eens een forse dosis nieuwe muziek in de woest kloppende cultuurslagader van mijn ziel gespoten. Dat leverde enkele serieuze highs op, maar spijtig genoeg ook een paar bad trips.

Scream Aim Fire, de nieuwe worp van het Welshe metalcoregezelschap Bullet For My Valentine blijkt bijvoorbeeld een behoorlijke sof. Werd ik nog behoorlijk omvergeblazen door de stormwind die hun vorige plaat (The Poison) toch wel was, dan voelden de eerste luisterbeurten van Scream Aim Fire aan als een scheet in het gezicht. Alle nummers lijken op elkaar en ontberen de punch van hun voorgangers. Vooral de zang komt ronduit zwak over, terwijl die op de vorige cd in mijn ogen net een sterk punt was. Mijn favoriete nummer van BFMV blijft Hand Of Blood, een deuntje dat zelfs nog van vóór The Poison dateert. Echt veel hoop voor de toekomst geeft het niet, maar ze mogen mij opnieuw proberen te overtuigen op Graspop.

Gelukkig was er nog de soundtrack van fijne film Juno, met de verrukkelijke Ellen Page in de hoofdrol. Nu ben ik niet meteen een soundtrackman (néén, Sweeney Todd!), maar al van bij de beginscène van Juno wist ik dat ik deze cd op zijn minst eens moest lenen van het internet. Naast enkele bekendere artiesten (The Kinks, Sonic Youth en Belle & Sebastian) staan er vooral vreemde nummertjes op van ene Kimya Dawson en haar gitaar. Enig opzoekwerk leert me dat Dawson deel uitmaakte van The Moldy Peaches, al ga ik hier niet veinzen dat ik meer van hen ken dan hun groepsnaam.

Hoogtepunt van deze soundtrack is echter All I Want Is You van Barry Louis Polisar, als ik mij niet vergis ook het openingsnummer van Juno. Elke keer als ik dit simpele, zomers deuntje hoor, ga ik automatisch op reis in mijn hoofd naar een wereld vol wuivende graanvelden en dito rokjes met blonde meisjes eronder. Als ik ooit een huis bouw, wordt het er één met een front porch en bijhorende schommelstoel.

James, mijn gitaar!

I am your father

Kim Clijsters is vandaag bevallen van een dochtertje, dat de naam Jedi heeft meegekregen. De beste grappen schrijven zichzelf.

Was ik Brian Lynch, ik oefende alvast op mijn Darth Vader-stem.

Clijsters’ dochtertje heet blijkbaar Jada. Waar gaat het heen met de wereld als je zelfs Het Laatste Nieuws niet meer kan vertrouwen?

Nada Smurf

Nada Surf bouwt feestje in een afgeladen Botanique en màn, wat heb ik een spijt dat ik er niet bij was. Ik heb de afgelopen jaren blijkbaar de gave ontwikkeld om net op het moment dat het laatste ticket van een concert wordt verkocht, te denken “tiens, wanneer zou <groepsnaam> nog eens naar onze regionen afzakken?”. Kak, als het ware.

Dus, Fountains Of Wayne, kunnen jullie even bellen als het ooit zover komt? Ik zou het mezelf namelijk nooit vergeven.

Jong en trendy

Tussen het lezen van enkele taalfouten door (‘gerenommeerd’ is met twee m’en, beste (lb)), stootte ik op de site van De Morgen op deze teaser:

Fotoredacteurs met humor, ze bestaan!

Toen Dick nog een Dickje was

Lang, lang geleden kreeg ik een zich in relatieve nieuwstaat bevindend stokje toegeworpen van Ruben. Daar stond het volgende in gekerfd: ‘Duik in je fotoarchief en zet een kiekje van jezelf uit een ver verleden online.‘ Gemakkelijker gezegd dan gedaan, want alle foto’s uit mijn jeugd werden bewaard door mijn moeder. Zij knalde spijtig genoeg met haar huurwagen tegen een Franse paal in augustus ‘97 en met de rest van de familie heb ik geen contact.

Maar ik stel Ruben niet graag teleur en dus ging ik in een doodgeboren poging om grappig te zijn (iets wat me wel vaker overkomt) terug naar het prille begin en dook ik deze foto op:

Veel verder gaat het verleden niet zonder nsfw te worden.

*toevoegsel*

Een stok moet natuurlijk ook verdergegooid worden, maar in tegenstelling tot Victor Hissel kan mij niet meteen een blogger indenken van wie ik graag peuterfoto’s zou zien. Ik gooi dit stokje dus achteloos over mijn linkerschouder; wie het vangt, mag het houden.

Quote

De online kranten houden er de laatste tijd niet mee op om mij te ergeren met hun ellenlange maar inhoudsloze artikels, gecombineerd met een zelden geziene verkrachting van onze taal. Gelukkig voor de veelzijdigheid van deze blog deel ik mijn allergie met enkele medepatiënten, zodat ik het kankeren af en toe aan anderen kan overlaten.

Maar af en toe streelt de bron van mijn frustratie mijn ijdelheid. Zo herkende ik net mijn eigen schrijfsel in de kop van (en verderop in) een artikel op gva.be. Het stuk gaat over de Franse chanteuse Soko en raakt enkele belangrijke wetenschappelijke vraagstukken aan. De auteur vraagt zich bijvoorbeeld af of het niet vreemd is dat sommige mensen het nummer niet kunnen pruimen (een categorie waar uw dienaar onterecht in wordt ondergebracht) terwijl anderen er helemaal wild van worden. Vervolgens wordt uroloog (!) Bo Coolsaet gevraagd of Soko haar succes dankt aan haar sexy stem of aan haar frengelse uitspraak. De academicus denkt beide. Blij dat dat weer uitgeklaard is.

Vergeef me mijn arrogantie, maar als je dan toch ruim 3600 tekens wil verspillen aan Soko lijkt mijn uitgangspunt mij net iets interessanter. Namelijk: hoe komt het dat zo’n nummer ineens een hit wordt, terwijl het al een half jaar op de radio gedraaid wordt?

Maar goed, ik onthou vooral dat online redacteurs hier blijkbaar af en toe langskomen, waarvoor dank. Ik kan alleen maar hopen dat ze mijn bedenkingen (en die van anderen) ter harte nemen, zodat wij ons niet langer moeten afvragen hoe zij in godsnaam door de selectieproeven (en uit de instelling) zijn geraakt.

Regelmatig posten is voor jeanetten

Vanavond trek ik op roadtrip naar ergens waar het koud is, dus de komende anderhalve week moet je hier nog minder verwachten dan een onzwangere vrouw.