Mijn liefde voor muziek grenst aan het obscene en het internet is dan ook een dankbaar medium om mijn nimmer aflatende honger te stillen. Zo breng ik regelmatig een bezoekje aan het ronduit fijne last.fm, waar ik de Similar Artists-radio van een door mij gesmaakte artiest opengooi.

Deze week zijn de Motion City Soundtrack-achtigen aan de beurt, waaronder blijkbaar ook Jack’s Mannequin ressorteert. Dat is een soloproject van Andrew McMahon, de zanger van het aimabele poprockbandje Something Corporate, een bandje dat ik een jaar of vijf geleden ontdekte door Punk Rock Princess. Op een blauwe maandag sukkelden ze hier een tijdje geleden ook in de hitlijsten met het minder geslaagde If You C Jordan.

Omdat Something Corporate niet meteen meer was dan tussendoormuziek, heb ik nooit de moeite genomen om mij fatsoenlijk te verdiepen in Jack’s Mannequin. Op zijn minst één nummer is zo -tijdelijk- aan mijn aandacht ontsnapt, maar dankzij de regelmatige rotatie op last.fm waart het nu al een paar dagen rond in mijn hoofd.

Dark Blue van Jack’s Mannequin wordt gekenmerkt door het typische pianoriedeltje en al even typische stemgeluid van Andrew McMahon -die tussendoor ook nog herstelde van leukemie-, maar heeft net dat ietsje meer dan de nummers die ik tot nu toe van hem kende. Hoedanook, een fijn nummer voor eender welke woensdagnamiddag. Smakelijk.