Zweer

Doorgaans moet ik kotsen van halfzachte SAM-acties die van de wereld een betere plek moeten maken. Politieke correctheid is voor mij de kloppende zweer in de aarsopening van iemand met chronische diarree. Niet elke vreemde is een vriend die je nog niet ontmoet hebt, wel integendeel. Er lopen immers behoorlijk wat ronduit onaangename mensen rond op deze planeet, met vervelende verhalen, oninteressante levens en een ondraaglijke lijfgeur.

L’enfer, c’est weldegelijk les autres. Alle beperkingen die je in het leven opgelegd krijgt, zijn in het leven geroepen omdat het gros van de mensen niet voor zichzelf kan denken. Het verdwijnen van de natuurlijke selectie is dan ook één van de meest betreurenswaardige feiten uit de geschiedenis, zelfs al had dat betekend dat ikzelf er nooit geweest zou zijn.

Enige misantropie is mij kortom niet vreemd. En toch steun ik de ‘Roze Bril’-blogweek van Menck, al was het maar omdat hij zelf bewijst dat positivisme niet noodzakelijk hand in hand moet gaan met overdreven emotioneel gezwets. Just smile while you make ‘em bleed.

Of ik zelf meedoe weet ik nog niet, maar u hebt alvast mijn zegen.

Alkieleur

Iemand een idee waar de plotse hype rond I’ll Kill Her van SoKo vandaan komt? Het nummer werd een klein jaar geleden regelmatig gedraaid op StuBru, maar stierf vrij snel een stille dood. De laatste weken kan ik echter mijn radio niet meer aanzetten of het is weer van dat. De presentatoren gebaren intussen gewillig van krommenaas en prijzen het ‘nieuwe’ nummer de hemel in, waardoor de luisteraars het massaal in hun zogenaamd Heilige Lijst stemmen, terwijl het hen een jaar geleden nog Siberisch liet.

Een jaar geleden vond ik het lied op zich best te pruimen, maar ik vond het toen al niet echt bijzonder. De hese stem is nu nog steeds sexy, maar het schattige accent is intussen erectieverslappend irritant geworden en ik ben het nummer moeder dan een vrouw die pas bevallen is.

Waar is de tijd dat hypes ontstonden omdat iedereen hetzelfde nummer geweldig vond, in plaats van angstvallig af te wachten wat je goed mag/moet vinden?

Ondervinding

Van Coca Cola Zero ga je een eind uit je bek stinken. Moest die dodemansgeur gebotteld worden als parfum, hij zou door verkopers omschreven worden als ‘subtiel maar vort, met een indringend karakter dat garant staat voor een geur die u het hele etmaal door zal vergezellen zonder aan kracht in te moeten boeten‘.

Bah.

Jack’s Mannequin – Dark Blue

Mijn liefde voor muziek grenst aan het obscene en het internet is dan ook een dankbaar medium om mijn nimmer aflatende honger te stillen. Zo breng ik regelmatig een bezoekje aan het ronduit fijne last.fm, waar ik de Similar Artists-radio van een door mij gesmaakte artiest opengooi.

Deze week zijn de Motion City Soundtrack-achtigen aan de beurt, waaronder blijkbaar ook Jack’s Mannequin ressorteert. Dat is een soloproject van Andrew McMahon, de zanger van het aimabele poprockbandje Something Corporate, een bandje dat ik een jaar of vijf geleden ontdekte door Punk Rock Princess. Op een blauwe maandag sukkelden ze hier een tijdje geleden ook in de hitlijsten met het minder geslaagde If You C Jordan.

Omdat Something Corporate niet meteen meer was dan tussendoormuziek, heb ik nooit de moeite genomen om mij fatsoenlijk te verdiepen in Jack’s Mannequin. Op zijn minst één nummer is zo -tijdelijk- aan mijn aandacht ontsnapt, maar dankzij de regelmatige rotatie op last.fm waart het nu al een paar dagen rond in mijn hoofd.

Dark Blue van Jack’s Mannequin wordt gekenmerkt door het typische pianoriedeltje en al even typische stemgeluid van Andrew McMahon -die tussendoor ook nog herstelde van leukemie-, maar heeft net dat ietsje meer dan de nummers die ik tot nu toe van hem kende. Hoedanook, een fijn nummer voor eender welke woensdagnamiddag. Smakelijk.

deredactie.be – exclusief!

De VRT-nieuwsdienst vernieuwt en dus moest ook de website eraan geloven. Het resultaat is op zijn minst anders te noemen en de meningen erover zijn niet zo erg verdeeld. Iederéén herkent blijkbaar bagger, behalve professionele webdesigners.

Ik ga jullie niet lastig vallen met mijn argumenten waarom de nieuwe site harder stinkt dan een in stront bedekt exemplaar van de zeldzame patchoelibeer, dat kampt met een buikgriep zo zwaar dat de gevolgen ervan door diverse overheden worden beschouwd als olfactorisch terrorisme.

In de plaats daarvan presenteer ik met trots exclusief beeldmateriaal van de lancering van www.deredactie.be, de Kevin onder de url’s. Dick Richie was erbij toen de switch gebeurde en jullie bij deze ook een beetje. Graag gedaan!

deredactie.be wordt online gezet. De webmaster gelooft er alvast in.

Zomer

Dick Richie presenteert: de zomer in plaatjesvorm! Hideaway van Delays is al dik anderhalf jaar oud en wordt nog altijd -zeker in de winter- een paar keer op repeat gezet als het in mijn Winamp passeert. Naar mijn bescheiden mening een ideaal middeltje tegen SAD, maar oordeel vooral zelf. De zangeres is trouwens een zanger, al is de grens bij Delays niet zo vaag als bij pakweg Tokio Hotel of Antony (die van de Johnsons).

Stok

Net (nu ja, bijna een week geleden) mijn allereerste stokje toegegooid gekregen, als de hond die ik ben. Het dode stuk woud werd me allerbevalligst toegeworpen door de genaamde Saskaya, met als flatterende reden dat ze simpelweg haar eega voor wou zijn. Haar eerlijkheid siert haar en die trend volgend moet ik bekennen dat ik liever van haar een stok in mijn richting geworpen krijg dan van de allerminst te onderschatten Andhi. Maar goed, down to business.