Discussieboksen

Ik heb net een nieuwe sport bedacht en als je de titel van dit stukje hebt gelezen (nu dan?) weet je meteen al ongeveer hoe het in elkaar zit. Erg origineel is het niet, want er bestaat bijvoorbeeld ook al schaakboksen, waarbij de twee deelnemers eerst een rondje schaken, dan een rondje boksen, dan weer schaken enzoverder. Bij discussieboksen zou ik de discussie en het boksen echter gelijktijdig laten gebeuren, in de ring.

Het idee van de sport kwam in me op, tijdens een discussie op een internetforum. Daarin had ik een ‘tegenstander’ die zichzelf helemaal het heertje voelde, ondanks het feit dat hij enkel met loze en onlogische argumenten voor de dag kwam. Bovendien voelde hij zich niet te beroerd om de deelnemers persoonlijk aan te vallen, telkens ze een punt hadden waarop hij niet meteen wist wat zeggen.

Op zich niet zo erg, maar zo’n onbenullen die zelf -als enige- overtuigd zijn van hun gelijk en meerwaarde, zijn de koppigste. Ik ben ook enorm koppig, en dus gaat de discussie waarschijnlijk nooit eindigen. En dat kan best frustrerend zijn.

Tot een jaar of twee geleden deed ik aan thaïboksen. Dat is eigenlijk een soort kickboksen waarbij je ook de ellebogen en knieën mag gebruiken. Erg fijne sport, zeer goed om je frustraties af te reageren. Tijdens de discussie had ik meermaals nood aan zo’n uitputtende training en ineens kreeg ik een visioen: ik zag mezelf in de ring, discussiërend met mijn ‘tegenstander’ en telkens hij mij te hard frustreerde met onzinnige argumenten, vloog ik erop.

Volgens mij geeft zo’n manier van discussiëren veel meer voldoening dan de traditionele manier. Hoe hard iemand ook naast de kwestie praat en blijft praten, fysieke uitputting zal sowieso een einde maken aan het gelul. Bring it on!

Foei

Ja, het is vrijdag voor iedereen en ja, in de wereld van de internetjournalistiek moet het soms snel gaan. Maar toch zegt me dat de wereld wel vijf minuutjes langer had kunnen wachten op een artikel over doorzichtige kikkers, zodat de (eind)redacteur zijn job tenminste fatsoenlijk had kunnen doen. Maar niet dus.

screenshot GVA

Los daarvan: doorzichtige kikkers, cool!

Drank

Als ik gezopen heb, voel ik altijd de neiging om goeie muziek met andere mensen te delen. Dus ondanks het feit dat ik hieronder al een schefke gepost heb, nog eentje om het af te leren.

Mijn favoriete groep all-time is Blink-182 en als je àl hun nummers kent, zal je misschien begrijpen dat het niet zomaar het zoveelste punkpoptrio is. De groep is intussen on indefinite hiatus en gesplitst in twee goeie, maar andere, groepen. Angels & Airwaves (van zanger-gitarist Tom DeLonge) brengt een dezer zijn nieuwe cd I-Empire uit (de nieuwe single Everything’s Magic is geweldig, ook al heeft DeLonge het riffke van Blink’s Anthem Part II gerecycleerd) en +44 (van zanger-bassist Mark Hoppus en überdrummer Travis Barker) is volop aan het schrijven voor zijn nieuwe plaat.

Maar de leden hadden tijdens hun Blink-tijd al verschillende projectjes. Eén daarvan is Box Car Racer, met Tom en Travis in de rangen. Zij brachten één plaat uit en die is zwaar de moeite. Er staan een paar zeer sterke nummers op, maar op dit moment rolt There Is voorbij in mijn Winamp. Give it a try.

Andere nummers die je moet checken: And I, Elevator en Watch The World.

How To Be Dead

Zit een mens aan zijn computer, komt er toch wel niet een van zijn all time favorites langs op Winamp zeker? Alle achternagejaagde wagens ten spijt, is How To Be Dead volgens mij nog steeds het allerbeste nummer van Snow Patrol. Het staat op Final Straw, waaruit je ook onder andere Spitting Games en Chocolate kan kennen.

How To Be Dead was geen single en dus is er ook geen officiële videoclip van, maar omdat het mij elke keer weer kiekenvlees bezorgt, post ik dan maar een fanvid.

Dood

Gisteren is de Franse mimespeler Marcel Marceau overleden op 84-jarige leeftijd. Volgens de krant maakte hij ‘de kunst van het mimespel wereldwijd bekend’ en was hij zowat de bezieler van het hele gebeuren.

Ik vraag me af wat zijn laatste woorden waren.

Kort maar krachtig

… En we zijn al weer terug in het Belgenland. Nog steeds doodmoe, maar nu niet meer van de stress. Blijkbaar hield de precieze betekenis van ‘ergens waar het koud is’ een aantal mensen in de ban. Omdat ik zo sympathiek ben, zal ik hen uit hun lijden verlossen, maar omdat ik ook een klootzak ben, geef ik drie mogelijke antwoorden.

‘Ergens waar het koud is’, is:

a) de groenten- en fruitafdeling van de plaatselijke Colruyt
b) het hart van mijn ex
c) Finland

Een extra hint, die het evenwel niet meteen makkelijker maakt: de koudheid viel eigenlijk meestal nog wel mee. ‘t Is maar wat je gewoon bent.

Gedaan

Zo, de laatste werkdag van de week zit er weeral op. En nu kunnen ze allemaal mijn rug op, want ik verdwijn voor een week naar ergens waar het koud is.

Butch

You scored as Butch, Congrats! You are Butch from Pulp Fiction. You are a prize fighter. You are a typical guy otherwise. You are very casual. You are mostly quiet. And despite you’re very violent occupation, you are very sweet to those you love. You have a sense of humor. You like to be the hero.

http://quizfarm.com/test.php?q_id=15291

Journalistiek

Normaal gezien lever ik geen commentaar op de Celebs-rubriek van het Laatste Nieuws, om redenen die voor zichzelf spreken. Maar dit keer neemt de frustratie weer de bovenhand. Het volstrekt overbodige artikel gaat over de tastbare brok lucht die Jessica Simpson heet. Het geblondte wordt door de “journalist” omschreven als de actrice die naast Paris Hilton speelt in ‘The Simple Life’, wat twee keer fout is. Ten eerste is het een realitysoap en wordt er dus niet gespeeld in die zin van het woord en ten tweede is het niet Jessica Simpson die la Hilton flankeert, maar Nicole Richie. Trust me, I know.

Maar terug naar het artikel. Jessica Simpson wil een kind van haar kapper, maar dat is niet zo eenvoudig. De schrijvende schurk verwoordt het als volgt:

Een natuurlijke conceptie zit er niet in, want Ken beantwoordt aan het cliché van de kapper en is zo homoseksueel als Robertooo uit ‘Samson en Gert’.

Nooit geweten dat homo’s geen vrouwen kunnen bevruchten, maar soit. Het kan ook aan het ’schrijftalent’ van de auteur liggen. Wat mij meer irriteert is de Robertooo. Ten eerste zie ik geen enkele reden voor de extra o’tjes (toch niet in een geschreven artikel van een krant wiens lezers je moeilijk van enig inlevingsvermogen kan beschuldigen) en ten tweede heet Meneer Spaghetti niet Roberto maar Alberto.

Vervolgens komen we nog wat te weten over het privéleven van het journaille:

De single actrice, (…), wil het hele proces van de bevruchting dan ook niet op de natuurlijke manier en ons inziens meest plezante manier laten voltrekken, nee, ze opteert voor kunstmatige inseminatie.

In tegenstelling tot mezelf heeft de auteur blijkbaar ervaring met verschillende manieren van bevruchting, iets waarvan ik me kan voorstellen dat dat in zijn geval (ik ben vrij zeker dat het een man-achtige betreft) niet altijd op een geheel aangename manier verloopt. Het lijkt me voor mannen ook vrij logisch dat seks de meest plezante manier is om iemand te bevruchten, het is namelijk de enige manier waarop wij mogen meedoen. Zo is het ook leuker om mee te doen met een spelletje stront eten dan domweg geweigerd te worden.

Nog even een taalkundige opmerking:

Jess kwam met de idee van kunstmatige inseminatie.

Dat is fout. De idee is een zienswijze, een opvatting. Voor een inval als “hee, als ik mij nu eens laat volsteken door een machine” gebruik je het idee. Trouwens, nu we toch aan het bijleren zijn:

Ken is net zo gehaaid op een kind als zij, (…).

Gehaaid zijn op? What the shitfuck? Elke keer als ik op zo’n artikels stuit, vraag ik me af waarom er nog zoveel werklozen zijn. Je moet duidelijk volstrekt niéts kunnen om aan de slag te gaan als internetcelebjourno en het betaalt ongetwijfeld een pak beter dan de dop. Je mag bovendien gewoon naar foto’s van lekkere wijven blijven kijken, dus veel zou er niet veranderen.

En laat me nu gerust, want ik moet gaan freelancen.

Interactief

Op Explosm.net, thuisbasis van onder andere het erg geestige Cyanide & Happiness, is een nieuw interactief stripverhaal van start gegaan. De tekenaar(s) tekent een paar prentjes om te beginnen en vervolgens kunnen de lezers op het forum suggesties doen over het vervolg van het verhaal. De auteur(s) kiezen er eentje uit, sluiten het forum en tekenen een paar nieuwe plaatjes. Dan gaat het forum terug open en kan iedereen opnieuw mee nadenken over het vervolg.

Eigenlijk lijkt het een beetje op de point ‘n click-games van vroeger (Sam & Max, Day Of The Tentacle, Grim Fandango, …): je klikt ergens op, je mannetje voert de actie uit en je komt in een nieuwe situatie terecht. Alleen is in dit geval the sky the limit.

Omdat het forum ook vol ongebruikte suggesties staat, is het verhaal soms wat moeilijk te lezen. Daarom hebben de makers hun vorige interactieve verhaal in één artikel gegoten, met de gebruikte suggesties telkens bij de prentjes. Ik zit momenteel halfweg in My Magical Skiing Adventure en ik ben helemaal verkocht.

Het nieuwe verhaal heet Working On The Space Station en heeft jouw inbreng nodig. Dé kans om eindelijk -eindelijk- eens iets nuttigs met je leven te doen.