(In)consequentie

Omdat ik zin heb om te vitten.

Een week geleden stond er in de Morgen een artikel over de 11-jarige jongen die in Engeland al dan niet per ongeluk werd doodgeschoten tijdens het spelen. In dat artikel lezen we dit:

Volgens ooggetuigen benaderde de dader gisterenavond op zijn fiets drie jongens die op een parkeerterrein aan het voetballen waren en loste hij drie schoten. De elfjarige jongen, Rhys Jones, werd in de hals getroffen. Hij stierf op weg naar het ziekenhuis.

Twee dagen later lezen we in een update van het verhaal het volgende:

De elfjarige Rhys Jones werd woensdag met een schot in de nek gedood, toen hij naar huis wandelde. De dader reed weg op een fiets.

Van voetballen is op dat moment dus geen sprake meer en de jongen werd blijkbaar langs achter neergeschoten in plaats van langs voor. Weer twee dagen later worden we opnieuw op de hoogte gebracht van de ontwikkelingen in de zaak. En wat lezen we?

Rhys Jones was woensdagavond aan het voetballen op een parking van een pub in Croxteth, in Liverpool. Een onbekende op een fiets vuurde driemaal op de jongen en ontsnapte. Het slachtoffer werd getroffen in de keel en overleed op weg naar het ziekenhuis.

Rhys was dus blijkbaar toch aan het voetballen en werd dus toch in de hals geraakt. Nog eens twee dagen later rijst er weer twijfel over waar hij zich bevond:

Rhys Jones werd vorige woensdag doodgeschoten toen hij op weg was naar huis na een partijtje voetbal.

Daarmee werd er blijkbaar gekozen voor een compromis tussen de twee locaties waar de krant het eerder over gehad. Over de plaats waar de fatale kogel de jongen raakte, wordt wijselijk met geen woord meer gerept. Tot er vandaag opnieuw iets te melden valt over de zaak. In het jongste artikel lezen we dit:

Rhys Jones werd op 22 augustus in het achterhoofd geschoten toen hij met zijn vriendjes aan het voetballen was.

Niet alleen wordt het pas gesloten compromis over de plaats van de misdaad onderuitgeschopt, maar de kogel wordt helemaal verplaatst.

En daar kan ik dus helemaal van rotten. Niet omdat ik per se moet weten waar het slachtoffertje zich bevond toen hij werd afgeknald, noch omdat ik mij graag met sluitende zekerheid over de locatie wil kunnen visualiseren hoe de kogel zijn lichaam binnendrong, maar omdat ik inconsequentie in berichtgeving haat.

Tuurlijk is niet alles meteen duidelijk in zo’n zaken en sturen de verschillende persbureaus allemaal hun eigen versie uit. Maar volgens mijn bescheiden mening is het de taak van de krant om de versie te kiezen die het dichtste bij de waarheid aanleunt en die dan consequent te gebruiken in de artikels. Get your facts straight!

Of komt research en het checken van feiten nu ook al op het lijstje met te verwaarlozen taken, net als foutloos taalgebruik?

Taalvandaal

Ik heb al meermaals op het punt gestaan om hier een ellenlange rant te posten over de heren en mevrouwen presentatoren van de twee zogenaamde jongerenzenders die ons land rijk is. Blijkbaar is het beheersen van het Algemeen Nederlands tegenwoordig geen vereiste meer om een programma presenteren.

Zo erger ik mij bijvoorbeeld al jaren aan ene VJ Olli, een wel erg Limburgse Limburger die bij TMF nog gewoon nààst de reservenbank zat in de tijden dat je nog iets moest kunnen om op tv te komen. Het gat dat onder andere Evi Hanssen en Elke Vanelderen bij hun vertrek sloegen, geraakte blijkbaar niet ingevuld.

En waarom iemand als Murielle Scherre -La Fille d’O- in godsnaam een programma mag presenteren, mag iemand mij ook eens komen uitleggen. Oké, ze maakt onderbroeken en daarmee staat ze al een pak hoger op de talentenladder dan VJ Olli, maar moet dat echt in het Gents?

Degene die mij heeft aangezet tot het schrijven van dit stukje is An Lemmens, ook wel gekend als die-met-de-twee-grootste-talenten-van-TMF, wiens man ook al een tijdje haar collega is (geen wonder dat het volloopt met mongolen op die zenders, met al die inteelt). Op haar gelispel na -je moet iets over hebben voor een tongpiercing- stijgt haar uitspraak van het Nederlands lichtjaren uit boven dat van VJ Olli, maar toch wekt het geen verbazing dat ze louter op  basis van haar uiterlijk werd gevraagd van de job.

En nu gaat ze godbetert aan de slag bij Studio Brussel! Erger nog: ze zal er De Afrekening presenteren. Ik vraag me af hoe een zender die zo’n taalvandaal loslaat op zijn zogenaamde Heilige Lijst zichzelf nog serieus kan nemen…

De aanhouder doet mee

Soms gaat het allemaal vanzelf. Je pakt je gitaar, wurgt er een paar akkoorden uit en de romantische rijmpjes komen als vanzelf naar boven. Amper een half uur later heb je het liedje geschreven waar de hele wereld op zit te wachten. Denk je. Jammer genoeg is het leven niet rechtvaardig en wordt het niets met je broze boreling.

Het is geen scenario dat vaak dienst doet in de film van mijn leven, maar sommige wat meer getalenteerde barden hebben er blijkbaar af en toe last van. Gelukkig zijn er een aantal artiesten die rotsvast blijven geloven in het ongelijk van de mensheid en het een tijdje later gewoon opnieuw proberen.

Milow deed het eerder al met You Don’t Know en nu lijken ook de Plain White T’s op de goeie weg met de tweede poging van Hey There Delilah. Dat nummer was een single van hun album All That We Needed uit 2005 en kwam pas in juni van dit jaar op #1 terecht in Billboard’s Hot 100.

Het nummer gaat over een atlete die zanger Tom Higgenson leerde kennen via een gemeenschappelijke vriend. Tom was zeer onder de indruk, maar Delilah was niet geïnteresseerd want ze had al een lief. Zoals zangers in zo’n geval wel vaker doen, schreef Tom dan maar een Mooi Lied.

Een eerste poging leverde niets op, maar nu is het nummer dus een hit in Amerika. Overal waar ze komt, wordt Delilah bezongen, maar in tegenstelling tot wat er op televisie zou gebeuren, is ze nog steeds niet geïnteresseerd.

Wijven…

Gekwetst ben je vanbinnen

For once and for all, want ik ben het beu.

Aan alle journalisten, redacteurs, brandweerlui, politiemannen, sportlui, trainers en eender wie het wil horen: als je gekwetst bent, ben je verdrietig. Dan heeft iemand in de kloten van je ziel gestampt, op je hart gekotst of je gevoelens uitgekleed.

Als iemand je fysiek in het kruis heeft gestampt, je letterlijk een mes in je rug heeft geplant of een stuk uit je oor heeft gehapt, dan ben je gewond of geblesseerd.

Onthou dat, want anders kom ik het verschil persoonlijk demonstreren.

En voor er een jamaar komt: kwetsen betekende vroeger inderdaad hetzelfde als verwonden, maar die tijd is even voorbij als die van Yves Leterme als formateur.

Boetes

Het stond gisteren in alle kranten: de politie krijgt het geld van het boetefonds niet op. In vergelijking met drie jaar geleden werd er maar liefst 60 miljoen euro extra aan boetes geïnd. En dat geld krijgen ze dus niet op. De voorzitter van de politievakbond verwoordde het zo: “Het geld is er en dus moet het op. Aan nuttige projecten of aan nutteloze. Zo wordt veel geld opgesmost. Er zijn zones waar ze motoren hebben gekocht die nooit rondrijden.”

Dat vind ik dus degoutant. Oom agent strooit met boetes (toegegeven, vaak terecht), maar als er teveel geld binnenkomt wordt het zomaar verbrast omdat het op moet… Denk dan in godsnaam eens na over nuttige bestemmingen, het zou me verbazen als onze hele Vlaamse infrastructuur optimaal is voor de verkeersveiligheid.

Met dit nieuwsfeit en een verse boete voor te snel rijden in de hand, kreeg ik een idee. Waarom dokteren ze geen waarschuwingssysteem uit voor verkeersovertredingen? Als je dan bijvoorbeeld te snel rijdt of parkeert waar het niet mag, krijg je eerst een vriendelijke waarschuwing. De volgende keer dat je een gelijkaardige overtreding begaat, krijg je een boete (of nog een waarschuwing).

De achterliggende gedachte is dat je niet altijd bewust de overtreding begaat. Ik heb al een paar keer een snelheidsboete gehad omdat ik in de veronderstelling verkeerde dat er een andere maximumsnelheid gold of een parkeerboete terwijl ik dacht dat ik wel correct geparkeerd stond. Meestal is dat in een gebied waar ik zelden of nooit kom en door omstandigheden bijvoorbeeld een verkeersbord heb gemist.

Kortom: shit happens en missen is menselijk. Geef de mensen een duidelijk maar vriendelijk signaal dat ze iets fout deden en dat ze verondersteld worden dat vanaf nu niet meer te doen. Zo leren ze iets bij, worden ze minder gefrustreerd door al dan niet verwachte boetes en komt er minder geld binnen in het boetefonds.

Uitzonderingen moeten natuurlijk gemaakt worden voor maniakken die 150 rijden in een zone 30 of met hun Porsche op de scheidingslijn van twee parkeerplaatsen voor gehandicapten gaan staan (echt gebeurd!).

Ik heb het systeem nog niet goed doordacht, maar ik denk dat het geen kwaad zou kunnen als de politietop die oefening eens zou maken. Iederéén wordt gelukkig van minder boetes.

Freud

Als je in een zin het woord ‘afdrukken’ gebruikt en er ontbreekt een letter omdat je draadloze toetsenbord even haperde, zijn er altijd mensen die dat grappig vinden.

Bioscoop

De verwachtingen waren hooggespannen, maar realistisch. Ik wist op voorhand dat ze wat langer zou zijn dan wat ik tot nu toe gewoon was, maar dat was helemaal niet erg. Integendeel, ik vond het zelfs een enorm pluspunt. Na al die jaren was ik wel eens toe aan afwisseling.

De logica van de evolutie werd gerespecteerd: zoals de tweede altijd mooier zal (of moet) zijn dan de eerste, zag zij er heel wat beter uit dan al wat ik in het verleden had gezien. Het was een soort schoonheid dat ik wel eens elders had gezien, maar daar kon ik onmogelijk om malen.

Het waren vooral details die haar onderscheidden van haar voorgangers, net zoals het enkel de kleine dingen zijn die mij onderscheiden van de vorige en de volgende. Ze had alles in zich waar ik op voorhand had gedroomd, zij het niet altijd in dezelfde verhoudingen als ik had gehoopt. Maar ach, nobody is perfect.

Je merkte dat ze het resultaat was van jaren en jaren arbeid en daar kon ik alleen maar respect en ontzag voor opbrengen. Maar ik denk niet dat ik haar de eerstvolgende jaren nog eens zal terugzien.

–

Om een lang en dubbelzinnig verhaal kort te maken: de Simpsons-film viel me wat tegen. Sommige mensen zeggen dat de film gewoon een lange aflevering is, maar in mijn ogen is het eerder een langgerokken aflevering. Man zkt Vrouw is beter.

En ja, ik weet dat ‘de film’ mannelijk is, maar dan zou het niet meer leuk zijn.

Man zkt Vrouw

Mmmmmmaria Popistasu…

De film? Best goed, met fijne acteerprestaties en grappige momenten. Alleen de laatste twintig minuten zijn ronduit lame.

Om zeep

De wereld is om zeep. Vandaag stond in de krant dat de Raad van Europa de opvoedkundige ‘klets op de poep’ wil verbieden. Ik heb het voor de zekerheid even nagekeken, maar 1 april is al lang voorbij, dus het moet wel echt zijn.

Ik val misschien in herhaling, maar: what the SHITFUCK??? Waar gaan we naartoe als we onze kinderen zelfs niet meer op hun blote donder mogen geven omdat ze iets uitspoken dat niet door de beugel kan? Ik kan echt doodvallen van de knuffelcultuur die tegenwoordig meer en meer zijn ingang lijkt te vinden in onze maatschappij.

In Nederland werden jonge allochtone delinquenten bijvoorbeeld op reis gestuurd naar Marokko, om vlinders te spotten op kosten van de maatschappij die ze zo lang het leven zuur hebben gemaakt. Dàt zal ze leren! In mijn tijd zouden ze gewoon een maand stront hebben kunnen rapen in het park.

Omdat ik maar één mensenleven tegelijk leid kan ik er niet met zekerheid over oordelen, maar ik heb de indruk dat de ‘jeugd van tegenwoordig’ al een pak minder waard is die waar mijn ouders het over hebben.Hoewel ik zelf nog een jonge geest en dito lichaam heb, merk ik dat de jongeren van tegenwoordig zo goed als geen respect meer hebben voor een ander.

Misschien dachten de oudere generaties zo ook over ons of worden de incidenten gewoon meer gemediatiseerd, maar ik kan me niet ontdoen van het idee dat ouders er steeds meer van uitgaan dat de school hun kinderen wel zal opvoeden.

Dat grut komt dan zonder normbesef in de maatschappij terecht en ontaardt in waarde(n)loze stukken crapuul, die ervoor zorgen dat we vaker over onze schouder kijken dan iemand met een panische angst voor roos.

Collega A. zei me: “straks kan je nog geeneens vies zien naar iemand zonder op uw doos te krijgen.” Tot mijn grote spijt kon ik hem meteen een krantenartikel van eind vorige week op zijn bord gooien. Maar who’s to blame, als Europa zich zelfs met een oeroude, efficiënte traditie als billenkoek gaat mengen?

En als u me nu effe wil excuseren: ik moet de muren in mijn huis gaan rondplamuren, zodat ik alvast klaar ben voor het verbod om je kind in de hoek te zetten.

Buzz

Het werkt! Via een post van Andhi op een buzzmarketingsite terechtgekomen en mij ingeschreven als de greedy bastard die ik ben. En vandaag, een tweetal weken later, stond dit achteraan mijn gigantische landgoed:

Een halfuurtje later (voor je in al je enthousiasme een schaar neemt om een doos open te maken, kijk je best even na of je toevallig niet het tweede lemmet als handvat aan het gebruiken bent) kon ik dit aanschouwen:

Een fles Passoã, twee mooie glazen, een pet, een hemd zonder maataanduiding en iets wat de Smurfen waarschijnlijk een smurf zouden noemen, maar nog het dichtste aanleunt bij een sleutelhanger. Na de traditionele teleurstelling dat er verder niets in de doos zit (met die kleine piepschuimen schokbeschermers weet je immers nooit) besloot ik dan maar mijn deel van het werk te doen. Voor wat hoort wat, nietwaar?

Alleen spijtig dat ik zelf nog voor de fles vodka zal moeten zorgen…