Na een weekje buitenland (work related uiteraard) vol goede moed terug op kantoor aangekomen, tien minuten te vroeg zelfs. Ik had er geweldig veel zin in en het zou een ultraproductieve dag worden, ware het niet dat die kut-Murphy zich er weer mee moest bemoeien.

Het kostte me anderhalf uur, ettelijke dozijnen binnensmonds gemompelde scheldwoorden en een bloeddorst waar Dracula nog een puntje aan kan zuigen, eer ik mijn computer min of meer aan de praat kreeg.

Toen het eindelijk zover was gooide ik mijn mp3-speler in gang om wat af te koelen, maar die begaf het na exact 4 minuten. Net nadat een van mijn lievelingsnummers van dit moment begon.

Ik ga iets kapotmaken. Héél kapot.