Grmbl

Als er één ding is waar ik niet tegen kan, dan zijn het wel rokers die de filter van hun sigaret uit hun autoraam keilen. De as, tot daar aan toe. Een opgegeten appel? Geen enkel probleem. Zelfs een stomalediging kan ik nog door de vingers zien, al kan dat in de zomer nogal onaangenaam overkomen als je met open ramen rijdt.

Maar al die dingen vergaan in een mum van tijd, terwijl filters jaren en jaren blijven liggen. Het is een kwestie van tijd eer een motorrijder met open vizier zo’n nasmeulend stuk kanker in zijn oog krijgt, Evel Knievel-gewijs een vangrail pakt en met zijn motor in de cabriolet van een jong gezinnetje belandt, pal op het schattige blondje meisje met van die altijdtwinkelende blauwe oogjes en een vertederende glimlach vol hagelwitte melktandjes.

Ik hoop dat hun kinderen later ooit een weggegooide peuk oprapen en oproken. Kunnen ze na de crematie de asbak van hun wagen eens gebruiken waar hij min of meer voor dient.

De geneugten des levens

Het geluk zit soms in kleine dingen. Zoals gaan kakken als je net terugkomt van een festival.

Mijn systeem zet zich bij elk festivalbezoek blijkbaar automatisch in slaapstand. Welke smerige rommel ik mijn spijsverteringssysteem ook injaag, een bezoek aan een meer dan overvolle Dixi blijft me steevast bespaard.

De laatste kilometers op weg naar huis begint het meestal wel wat moeilijker te worden, maar de geneugte is dan des te groter als ik eindelijk op de porseleinen troon kan neerploffen.

Het genot van een goed kakske wordt al te vaak onderschat.

Talent

Soms kan ik jaloers zijn op het talent van een ander. Zeker als die ander even oud of -erger nog- jonger is dan mezelf. Zo was ik jaloers toen Vincent Kompany toen die op 17-jarige leeftijd met verve in de eerste voetbalklasse debuteerde, ook al heb ik nooit van mijn leven zelf gevoetbald.

Sinds een paar maanden gaat mijn jaloezie én respect naar het melodieuze metal-viertal Trivium. De groep bestaat al sinds 2000 en heeft 3 cd’s en 1 ep op zijn naam staan. Tegenwoordig draai ik vooral hun tweede plaat Ascendancy, met als hoogtepunt het onderstaande Pull Harder On The Strings Of Your Martyr. Op het moment dat die cd uitkwam (2005), was de drummer 23, de leadgitarist 22, de bassist 20 en de zanger-gitarist 19…

Enkel voor liefhebbers van het iets hardere werk! Een iets rustigere aanrader uit dezelfde cd is Dying In Your Arms. Solofetisjisten kunnen in onderstaande video doorspoelen naar 1:40.

Soundtrack

Herinneringen hebben de neiging om aan muziek te blijven kleven. Telkens je in een periode van je leven terechtkomt waar iets memorabels gebeurt, of het nu iets goeds of iets slechts is, hoort er een soundtrack bij. Dat kan een nieuwe plaat zijn die je maar niet uit je speler krijgt of een hitje dat voorbij komt gewaaid telkens je de radio opzet – of er iemand voorbijrijdt met open ramen.

Platen met goede herinneringen zijn een warm deken op sombere winterdagen, maar platen die aan een negatieve periode vasthangen zijn vaak verpest voor de eeuwigheid. Je kan dat proberen te vermijden door zo weinig mogelijk naar hetzelfde te luisteren, maar net op die momenten past er vaak maar één plaat bij je gevoelens.

Voor een muziekliefhebber is dat de hel.

Creatieve kranten

Het is de laatste tijd vrij stil gebleven wat creatief taalgebruik in de krant betreft, maar vandaag is het weer van dat. Tot iemand mij kan vertellen wat sporen van zelfmoord precies zijn, hou ik mijn wenkbrauwen op de meest bedenkelijke manier gefronst.

In dezelfde kwaliteitskrant (en zusterkranten) trof ik ook dit aan:

Op zich niets mis mee, gesteld dat het om een jongen gaat wiens nek is gebroken, maar die op de een of andere freaky manier nog gewoon kan rondlopen. Dat is dus niet het geval. De jongen in kwestie heeft zijn moeder vermoord en is haar hoofd gaan afgeven op het politiebureau. Of zoals -off all the gazetten in the world- Het Laatste Nieuws schrijft: Jongen verschijnt met hoofd van moeder op politiebureau.

Ik vraag me af wat de kop (pun not intended) in De Standaard geweest zou zijn als de jongen het héle lichaam van zijn moeder had meegesleurd.

• Jongen trekt met vastgemaakt hoofd naar Japans politiebureau?
• Jongen trekt met volledig lichaam naar Japans politiebureau?
• Jongen trekt met intacte combinatie van hoofd, romp en ledematen naar Japans politiebureau?
• UUUUUHHHAAAAAAAAARHHHHH!!!?

I will kill you until you die.

Noem mij een muggenzifter, maar ik vind “Voorzitter Lokomotiv Plovdiv is alweer vermoord” niet echt een goeie krantenkop.

Klote

91 rijden waar je maar 90 mag kost geld.

Chinezen

Chinezen (en ook wel Japanners) zijn geweldig, al was het maar voor de manier waarop ze Engels spreken. Blijkbaar wordt het grootste Chinese automerk Roewe binnenkort ook bij ons verkrijgbaar. En in de krant stond waar die naam vandaan komt:

Roewe wordt het tweede Chinese merk op de Belgische wegen. De auto’s komen voort uit de restanten van het Britse merk Rover, maar dan op zijn Chinees uitgesproken.

Ik lig nog steeds in een deuk.

De blog

Ik ken er een paar persoonlijk en het zijn stuk voor stuk aangename, vriendelijke en zelfs intelligente mensen. Hier en daar zit er eentje tussen die niet al te fris ruikt, maar er is niets dat een scheet van eigen makelij niet kan verhelpen.

Over wie heb ik het? Mensen die het steevast hebben over het blog, dit blog, dat blog en wat blog. Elke keer ik zoiets lees, gaat er een siddering door me heen als was het een darmspoeling. En niet alleen bekt het als een vrouw met een baard, het is volgens mij ook gewoon fout.

In de Woordenlijst Nederlandse Taal (het Groene Boekje) staat blog, de[m.], blogs, blogs en ook de grote Googletest wordt beslecht in het voordeel van de blog, zowel met als zonder aanhalingstekens.

Een sluitend bewijs is het niet, maar dat heeft nog nooit iemand tegengehouden.

Blinde haat

Ik heb niet het minste respect voor notarissen. Niet dat ik er zo gigantisch veel ervaring mee heb, maar tot nu toe heb ik niet de indruk dat de voorwaarden om er één te worden verder reiken dan “meercellig zijn”.

De oorzaak van mijn frustratie is het appartement dat ik recent gekocht heb. In wezen is het nochtans simpel: iemand rangschikt een hoop steen op de juiste manier en ruilt die daarna met iemand anders voor geld. Een derde persoon, de notaris, schrijft vervolgens een brief naar de overheid om over de ruil te vertellen. Het hele ruilproces kan dus met gemak op vijf minuten afgehandeld worden.

Dat is de theorie. In de praktijk ondertekende ik begin februari een compromis met de eigenaar van het appartement, waarin we beiden akkoord gaan met de ruil. Het enige wat we moeten doen voor de ruil kan plaatsvinden, is wachten tot de notaris zijn brief voor de overheid klaarheeft.

We zijn intussen meer dan drie maanden bezig en de notaris is nog steeds bezig met “het opstellen van het ontwerp van de basisakte”. HOE MOEILIJK KAN HET ZIJN?

Het pand gelegen te <plaats> wordt door <naam> aan <naam> verkocht voor de prijs van <prijs>. Gelezen en goedgekeurd, <naam> en <naam>

Wat moet er in godsnaam meer instaan? Als het iets gedetailleerder moet zijn, kan je toch evengoed de compromis gebruiken? Het zou me trouwens verbazen als ze niet gewoon een standaardakte hebben voor de verkoop van onroerend goed, waar ze enkel de details moeten invullen – die ze uit de compromis moeten halen.

Christopher Reeve was in zijn laatste dagen sneller op de 100m horden dan een notaris bij het invullen van een papier. En toch moet je om notaris te worden eerst voor advocaat gestudeerd hebben en daarna nog extra studies doen. Volgens mij is dat enkel en alleen om te bewijzen dat de pappie rijk genoeg is.

De rekening die ik binnenkort zal krijgen beweert ongetwijfeld iets anders, maar notarissen zijn niets waard.