Het bewijs staat elke dag in de rij aan de kassa

Die middag op deredactie.be:

Marina & The Diamonds

Ik hou wel van dames als Kate Nash, Maria Mena, Emiliana Torrini en Little Boots: mooie meisjes met schattige stemmetjes en geweldige nummers. Sinds kort heb ik er een nieuwe favoriet bij: Marina & The Diamonds.

Het is wellicht de meest dwaze groepsnaam sinds Duran Duran, Frankie Goes To Hollywood en Mr. Mister, maar dat doet er niet toe. Als de muziek maar lekker klinkt en er goed uitziet, iets wat bij de voorgaande groepen overigens niet altijd het geval is.

Zoals je in de clip van Obsessions (hieronder) kan zien, ziet Marina zelf er uit als het net iets minder perfecte zusje van Kate uit Lost, wat haar des te aantrekkelijker maakt.

Kate van Lost en Marina van The Diamonds

Een zoektocht op YouTube leerde me dat haar muziek blijkbaar ook erg geschikt is voor leuke remixen. Van mij krijg je alvast de originele versies van I Am Not A Robot en Obsessions en als uitsmijter de The Shoes Remix van I Am Not A Robot.

Feest

Echt veel had ik niet gedronken op het feestje. Een Leffe of twee aan het begin van de avond, gevolgd door enkele pintjes voor de gezelligheid en daarna genoeg cola om een flinke kruiwagen in op te lossen. Ik voelde me dan ook behoorlijk alert toen ik mezelf eindelijk had overtuigd om te vertrekken. De nieuwe dag was intussen al enkele uren oud, maar het feest was nog lang niet stervende.

Het was een leuke avond geweest. De hitte die al een hele week als een klamme handdoek op het land lag werd in de vooravond langzaamaan verdreven door een wollig windje, zodat het aangenaam toeven was in de grote tuin. Als een kleine jongen had ik  mijn schoenen en sokken uitgedaan zodra ik het grasveld betrad, om vervolgens minutenlang met de ogen dicht te genieten van de strelende sprieten op mijn blote vel, terwijl het aroma van barbecuekruiden zich in mijn neus vermengde met de geur van pas gemaaid gras.

Oude vrienden en nieuwe vrienden hadden mijn voorbeeld gevolgd en een paar uur lang leek het alsof alles goed ging in de wereld. De radio speelde ongemerkt liedjes van Michael Jackson en de avond ging naadloos over in de nacht.

“Je lispelt”, zei ze toen ik afscheid kwam nemen. Ik antwoordde dat het de vermoeidheid was en negeerde haar bezorgde blik toen ik in mijn wagen kroop. De ramen hadden de hele avond opengestaan, maar veel koelte had dat niet gebracht. Ik wuifde nog eens naar haar silhouet in de voordeur terwijl ik mijn gordel aandeed, joeg een paar muggen van het dashboard en vertrok.

Mijn route leidde me over onverlichte plattelandswegjes, waar ik me gewillig liet omhelzen door het donkere deken van de nacht. De radio speelde iets van Jim Croce en de zwoele lucht masseerde al waaiend mijn hoofd terwijl het ongetwijfeld erg pittoreske landschap onzichtbaar voorbijgleed. De lange werkweek had me uitgeput, maar dankzij de sloten caffeïne van de voorbije uren bleven mijn ogen probleemloos open. Toch leek het alsof ik delen van de rit niet bewust meemaakte.

Erg rouwig was ik daar niet om. Elke keer ik me verbaasde over de afstand die ik al had afgelegd, was ik immers dichter bij huis, dichter bij mijn koele bed en dichter bij een verkwikkende nachtrust. Het idee alleen al deed me telkens opnieuw wegdromen.

En toen ineens, uit het niets, een klap. Meer dan een gewelddadige tik was het eigenlijk niet, maar het schokeffect droeg exponentieel bij aan het gevoel. In een reflex duwde ik meteen mijn rem en ontkoppelingspedaal met volle kracht in. Het duurde een paar seconden eer ik terug volledig bij bewustzijn was.

Terwijl de motor nog draaide en mijn beide handen met witte knokkels rond het stuur gewrongen zaten, keek ik in mijn achteruitkijkspiegel, waar ik het verwrongen wiel van een fiets achter mijn wagen zag uitsteken. Hoelang het precies duurde eer ik uitstapte, weet ik niet meer. Ik wandelde traag naar de achterkant van mijn wagen, terwijl talloze zweetdruppels zich een weg door mijn porieën baanden.

De damesfiets was rijp voor de schroothoop, ik was er helemaal overheen gereden. Ik steunde met mijn linkerhand op het kofferdeksel en legde mijn rechterhand op mijn borstkas, alsof dat mijn heftig pompende hart tot bedaren zou kunnen brengen. Het zweet van mijn handpalm vermengde zich in mijn hemd met het zweet van mijn borst en een zilte druppel viel van mijn wenkbrauw op mijn wang.

Zo bleef ik een tijdje staan, tot ik de moed had bijeengeraapt om aan de andere kant van de wagen te gaan kijken. Net op dat moment ging er een licht aan op de oprit van het huis waar mijn auto nog steeds voor stond te ronken. Een vrouwelijke figuur kwam voorzichtig naar me toe geschuifeld, terwijl ze haar kamerjas met beide handen dichtklemde.

“Dick?”

Ik had nu pas door dat ik voor mijn eigen huis tot stilstand was gekomen. Mijn vrouw keek me met verschrikte ogen aan en wierp vervolgens een blik vol ongeloof op de ravage. Ze keek opnieuw naar mij en het leek alsof ze iets wilde zeggen, maar de woorden niet vond.

Terwijl ik naar haar toe stapte zag ik dat er tranen in haar ogen opwelden. Ik pakte haar bij de schouders en keek haar aan.

“Godverdomme Rita”, hijgde ik, “hoe dikwijls moet ik u nog zeggen die fiets niet op straat te laten staan?”

Facebook schmacebook

Het internet staat vol rommel, dat is geen geheim. Een heleboel van die rommel is vreemd genoeg uitermate populair, denk bijvoorbeeld aan MySpace, een van de minst gebruiksvriendelijke websites die er bestaan.

Facebook was nog zo’n hype waar ik absoluut het nut niet van inzag. Ik heb lang aan de verleiding kunnen weerstaan, maar ongeveer een jaar geleden ben ik toch bezweken onder de nieuwsgierigheid. Tot mijn grote verbazing zaten ook de meest computerschuwe mensen uit mijn verleden op de netwerksite en ben ik er heel wat mensen van vroeger opnieuw ‘tegengekomen’, for better or worse.

Enkel en alleen om de nostalgische factor was Facebook het gebruiken waard, al is het nog steeds wennen als een ex-lief of schoolkameraadje foto’s van zijn of haar tweede baby post. Iets wat ik persoonlijk al nooit zou doen, maar dat geheel terzijde.

Dat ook Facebook echter voor 90% uit platte kak is opgetrokken, bleek al na de laatste update. Een relatief overzichtelijke interface werd na amper een paar maanden vervangen door een chaotisch gedrocht en resultaten van de domste kwissen (vol vreselijke spelfouten) overspoelden de news feed, zodat het wel erg moeilijk werd om koren tussen het kaf te vinden. Dankzij de geweldige Firefox-plugin GreaseMonkey werd dat euvel gelukkig al snel verholpen.

Een paar dagen geleden bleef mijn news feed echter volledig leeg. Klikken op show hidden posts hielp geen hol. Als ik bij de filters op status updates klikte, kreeg ik die wel netjes te zien. Wat support betreft heeft Facebook blijkbaar alleen een halfslachtig forum waar gebruikers elkaars problemen moeten oplossen. De gemiddelde Facebook-gebruiker kennende kan je evengoed hulp gaan vragen aan zongedroogde tomaat, dus was ik op mezelf uitgewezen.

Nu ben ik een uitzonderlijk getalenteerd man, maar de gave om de simpelste oplossingen voor problemen te zien heb ik niet. En dus duurde het een paar dagen eer ik bij wijze van test GreaseMonkey uitzette bij een Facebook-bezoek. En ja hoor: alles was terug. GreaseMonkey aan: alles weg. GreaseMonkey uit: alles terug. Inclusief kwisresultaten, helaas.

De snoodaards van Facebook hebben dus blijkbaar in hun code liggen rommelen, waardoor het scriptje om de kwisuitslagen te blokkeren ineens de hele feed leeghaalt.

Maar goed, na een paar dagen leegte krijg ik nu opnieuw een volledig overzicht van de activiteiten van mijn vrienden. En het valt me meteen op hoe nietszeggend die eigenlijk wel zijn en wat voor tijdverspilling die hele Facebook eigenlijk wel is. Hoog tijd om wat vrienden te bellen en een bak blonde Leffe te kraken op mijn terras, je pense.

HTC Magic vs iPhone vs dumbphone

Mijn huidige gsm is aan vervanging toe. Het scherm is bekrast, de bedieningsjoystick werkt niet goed meer en ik heb recent ondervonden dat het niet de bedoeling is om de telefoon uit elkaar te halen om het stof te verwijderen, waardoor plakband nu een volwaardig onderdeel van mijn foon geworden is.

Daarnaast is het ook gewoon te lang geleden dat ik nog eens een gadget gekocht heb. Eerlijk is eerlijk: boys need new toys. Na bijna vier jaar dienst is een gemist gesprek al een goede reden om uit te kijken naar een nieuwe gsm.

Met de aankondiging van de iPhone 3GS (eigenlijk vooral de nakende prijsdaling van de iPhone 3G) en de komst van de HTC Magic valt mijn telefoonhonger onder een goed gesternte. Het ene toestel is al leuker dan het andere, maar welk van de twee mijn favoriet is verandert met de wind. De vrijheid van de Magic vs de welhaast autistische koppeling met iTunes van de iPhone of de trackball en de kleine knopjes van de Magic vs het grotere scherm en de multitouchondersteuning van de iPhone, elk toestel hep zijn voor- en nadelen.

De nimmer aflatende twijfelstrijd in mijn hoofd kreeg gisteren echter een verrassend en dramatische wending, toen mijn lief wijze woorden sprak: “Heddegij dadallemaal wel nodig?”

1000 woorden

Het Vlaams Belang dat zwaar op zijn kloten krijgt:

De CD&V die beloond wordt voor haar op het hersendode af passieve manier van regeren en het feit dat oppernitwit Yves Leterme bijna 355.000 voorkeurstemmen krijgt:

En dan nog durven wij de Amerikanen veroordelen als ze George W. Bush een tweede ambtstermijn geven…

Stem Blanco

(Mensen die hier terechtkomen via Google op zoek naar wat blanco stemmen juist inhoudt, vinden onderaan deze post wat ze zoeken.)

Dat ik niet echt hoog op loop met de vaderlandse politiek, is geen geheim. Zowel de politici als de kiezers zijn onbekwaam en het volk krijgt wat het verdient. Ikzelf laat me niet in een partijhokje steken, mijn standpunt in deze of gene discussie is gewoon mijn standpunt en het kan me geen hol schelen of dat dan eerder rechts of links is. Ik ben niet voor Anderlecht of Brugge, ik ben voor de ploeg of speler die op dat ene moment het in mijn ogen mooiste voetbal speelt.

Omdat zowat alle ploegen en spelers de laatste tijd gewoon op de bal zijn gaan zitten in plaats van te spelen, zit de kans er dik in dat ik op 7 juni blanco zal stemmen. Onwil en onkunde mogen niet beloond worden. Tijdens de vorige verkiezingen heb ik ook blanco gestemd, toen omdat ik de tijd noch de interesse had om mij te verdiepen in de programmapunten van partijen en politici.

Omdat ik vind dat een ongeïnformeerd burger het fatsoen zou moeten hebben om zich niet te mengen in beslissingen die een grote invloed hebben op het leven van zijn landgenoten, probeerde ik op die manier het goede voorbeeld te geven. Tevergeefs, want heel wat mensen veegden me de mantel uit over die keuze.

De meest gehoorde bezwaren tegen mijn blanco stem waren:

1. Het is een schande, ze hebben vroeger gevochten voor stemrecht en nu doe je er niets mee
2. Als je blanco stemt, gaat je stem naar de meerderheid
3. Als je dan toch tegen het racisme van het Vlaams Belang bent, stem dan toch gewoon op eender welke andere partij

Voor elk van die opmerkingen heb ik een tegenargument.

Auto-Tune the news

Heerlijke video, het beste stuk begint ergens rond 1:20.

Niet aan te raden als je favoriete radiostation graag zogenaamde urban music draait en je dus al een overdosis vocoders en auto-tune hebt opgelopen.

die Wahl

De stemtest van de VRT levert het onomstotelijke bewijs: Dick Richie is een rechtse zak.

Het is echter maar een halve waarheid: ik ben namelijk zo neutraal als Zwitserland als het op politiek aankomt. Of beter: ik laat me niet de oogkleppen van een politieke partij opzetten. Als ik over een onderwerp een mening heb, dan hou ik nooit een partijprogramma of ideologische strekking in het achterhoofd. Ik ga af op een combinatie van buikgevoel en al dan niet doordachte, persoonlijke argumenten om een standpunt te kiezen.

Dat heeft als gevolg dat ik in de ene discussie voor rechtse zak word uitgescholden en in de andere voor vuile linkse. Ik kan kortom geen kleur bekennen omdat ik er geen heb en ook nooit één zal hebben. Het is één van de redenen waarom ik bij de verkiezingen enkel een stem zal uitbrengen als ik daar écht een goeie reden voor heb.

Hoewel politieke partijen uiteraard nodig zijn om aan politiek te doen, vind ik de gedachte dat iedereen in een bepaalde familie past belachelijk. In mijn ogen stopt iedereen die lid wordt van een politieke partij zichzelf in een cel. Hij omringt zich met muren die zijn gedachtengoed afbakenen. Tot hier mag je denken en niet verder, want anders stroken je opvattingen niet meer met die van de Partij.

Ze doen maar, maar aan mij is het niet besteed. En mensen die hun stemkeuze laten afhangen van ongenuanceerde en oppervlakkige tests als die van de VRT, moeten ze ophangen. LDD en Vlaams Belang moeten alvast niet op mijn steun rekenen.

Omegle

Blijft leuk.

Connecting to server…

Looking for someone you can chat with. Hang on.

You’re now chatting with a random stranger. Say hi!

You: hi

Stranger: hi

Stranger: where are you from?

You: germany

You: you?

Stranger: if i say brazil, you’ll disconnect?

You: yes

Stranger: so i’m not from brazil

You: cool

Stranger: why prejudice with brazilians?

You: because they keep asking if i’ll disconnect if they say they’re from brazil

You: and that puts me off

Stranger: it’s because everybody disconnects

You: why would they?

Stranger: i don’t know

Stranger: they dont like brazilians

You: so you’re from brazil?

Stranger: yeah

You have disconnected.

linkie