Wegens omstandigheden geen Dick Richie op Groezrock dit jaar, maar de pijn wordt verzacht door de Chokri, die gisteren met Thrice, Less Than Jake, Alkaline Trio, Anti-Flag, A Wilhelm Scream en Mindless Self Indulgence zes Groez-bands aankondigde voor Pukkelpop. Baggerband Within Temptation nemen we er dan maar bij.
Een halfuur heb ik geprobeerd om een afbeelding in een post te krijgen, maar het lukt langs geen kanten. De nieuwe backend van WordPress is wispelturiger dan een vrouw en suckt harder dan een zwart gat. De inhoud van mijn mislukte post zal dan ook voor eeuwig een mysterie blijven.
Het leven zit vol keuzes, de ene al iets vierjaarlijkser dan de andere. In mijn hoedanigheid van jongetje is er altijd wel iets dat ik wil. Door de jaren heen ben ik iets realistischer geworden in mijn dromen, al staan het oude Volkswagenbusje en het hutje op een Hawaiiaans strand nog steeds tussen haakjes op de lijst. Geld is vaak een bepalende factor en dus word je gedwongen tot compromissen en keuzes.
Op dit moment worstel ik met een exemplaar dat wellicht de geschiedenisboeken niet zal halen, maar er daarom niet makkelijker op wordt. Sinds een jaar ben ik (nu ja, de bank) namelijk eigenaar van een zeer fijn en gloednieuw appartement. Het is er aangenaam toeven, al zijn er een paar zaken die ik nog naar mijn hand moet zetten.
Zo staat er in de niet al te grote badkamer een bad. Taalgewijs is dat niet meer dan logisch, maar toch wil ik er vanaf. Ik ben immers een douchemens, in een bad verveel ik mij stierlijk. Niets zo heerlijk als een stevige bundel hete waterstralen die ’s morgens je nek losmasseren of een ijskoude douche als je thuiskomt van een broeierige werkdag.
Ik moet dus een douche kopen. Op zich valt dat goed mee, maar de badkamermuren moeten nog betegeld worden en ik heb ook nog een degelijk badkamermeubel nodig, waardoor de totale kostprijs al een eind de lucht inschiet. Niet echt overkomelijk, ware het niet dat ik De Gitaar wil kopen.
De Gitaar is een prachtig stukje hout, dat op alle vlakken beantwoordt aan de talloze visioenen die mij mijn hele gitaarspelende leven hebben achtervolgd. De prijs is verre van onoverkomelijk en dus houdt niets me tegen om ze vandaag nog te bestellen. Alleen zou dat de verdouchisering van mijn badkamer een hele poos achteruitschuiven, iets waar ik met de zomer in het vooruitzicht ook niet meteen zin in heb.
Dan maar op zoek naar iemand anders om de keuze in mijn plaats te maken. Om de één of andere reden werkt dat altijd: als iemand de keuze voor mij maakt, voel ik vaak meteen of het de goede is of niet en kan ik de beslissing alsnog zelf maken.
In mijn zoektocht naar een objectieve bijl om de knoop door te hakken, kwam ik bij de Piramide van Maslow terecht. Die is duidelijk: een douche is véél belangrijker dan een gitaar, zelfs belangrijker dan De Gitaar. Probleem opgelost en case closed.
Maar wat als de productie van De Gitaar wordt stopgezet voor ik terug genoeg gespaard heb? Ik heb trouwens al een bad, dus me wassen kan ik ook zonder douche.
Aaargh.
Waarom zeggen dokters “er is 50% kans op mortaliteit” in plaats van het iets minder griezelige “er is een kans van één op twee dat hij het niet haalt”?
(Hij heeft het wel gehaald, overigens)
Dat de kerels van Say Anything niet echt de meest normale mensen op de planeet zijn, is een understatement van jewelste. In een tijd waar zowat elk vervelend kind meteen het label ADHD krijgt opgeplakt, is het verwonderlijk dat dit zestal geen deel uitmaakt van het lessenpakket voor aspirant-psychologen. Zanger Max Bemis lijdt wel aan een bipolaire stoornis, wat duidelijk doorsijpelt in de nummers en stijl van Say Anything (net als de joodse afkomst van Bemis, trouwens).
De groep wordt bestempeld als zijnde een indie rock band, wat natuurlijk platte kak is aangezien je een groep die aangesloten is bij één van de vier grote platenmaatschappijen bezwaarlijk independent kan noemen. Maar goed, Say Anything maakt beregoeie platen, waar je soms wel even aan moet wennen. Vorig jaar brachten ze de dubbelaar In Defense Of The Genre uit en sinds woensdag staat de heerlijke clip bij de tweede single Shiksa (Girlfriend) online. Kijken!
Ook de moeite qua tekst, muziek en beeld: Wow, I Can Get Sexual Too, van de bonus-cd bij de re-issue van hun vorige cd (iedereen nog mee?) … Is A Real Boy.
Dankzij de opkomst van het interactieve internet kan iedereen tegenwoordig eender wat de wereld insturen, met het fenomeen ‘blogs’ als orgelpunt. Iedereen kan journalist of schrijver worden en zijn of haar schrijverij delen met de wereld. Vloek of zegen, daarover vorm je je eigen mening maar.
Feit is dat er bijgevolg heel wat overbodige en zelfs ronduit slechte blogs op het net staan. Dat doet uiteraard niets af aan hun bestaansrecht en het stoort me ook helemaal niet. De grote meerderheid van die schrijfsels wordt amper gelezen, waardoor hun impact te verwaarlozen is. Er zullen ongetwijfeld ook mensen zijn die dit exemplaar tot dezelfde stal rekenen.
Waar ik wél de wubbes van krijg, zijn de zogenaamde topblogs. Blogs die iedereen kent, die iedereen leest en die aanzien genieten om een voor mij onduidelijke reden. Ik ben nog niet zo lang thuis in het blogwereldje en dus zou het oneerlijk zijn om hun vroegere verdiensten hier in vraag te stellen, maar afgaande op de huidige kwaliteit van die toppers teren ze voornamelijk op hun verleden.
Taalfouten zijn er schering en inslag en dan heb ik het niet over eenvoudige typfouten die iedereen wel eens overkomen in the heat of the moment. Nee, het gaat om pure taalverkrachting als consequent terugkerende dt-fouten en slechte zinsconstructies tot zelfs het verwisselen van ‘ei’ en ‘ij’ in simpele woorden als ‘bij’.
Als excuus wordt dan aangehaald dat het verhaal belangrijker is dan de spelling. Ik kan mij daar in beperkte mate in vinden: als de creatieve sappen beginnen stromen, moet je vooral blijven schrijven en je onderweg niet druk maken over eventuele schrijffouten. Helaas is de kwaliteit van de stukken in kwestie naar mijn mening vaak niet van die aard dat het de vele taalfouten rechtvaardigt. Voeg daar dan nog enkele hautaine reacties aan toe op mensen die de schrijffouten opmerken en je hebt mij op mijn paard.
Verantwoordelijkheid
Een ander excuus is dat bloggers geen krant of openbare omroep zijn en dus geen verantwoordelijkheid hebben op taalvlak. In theorie klopt dat, net zoals het communisme in theorie een geweldig systeem is. Als je weet dat je een veelgelezen en/of invloedrijke blog hebt (en je je daar ook naar gedraagt), vind ik dat je genoeg respect moet hebben voor je lezers om op zijn minst een beetje aandacht te besteden aan je taal.
Trouwens, zijn de ‘officiële’ media dan de enige die correct moeten schrijven? Zijn de regels er enkel voor mensen die betaald worden voor hun pennenvruchten, net zoals de wetten er enkel zijn voor mensen die betaald worden om zich ernaar te gedragen?
Jongeren leren alles van internet. Daarbij denk ik dan niet alleen aan harde porno, maar ook aan taal. Als ze overal brouwsels als “ik wordt” en “beirijder” gaan lezen, zullen ze sneller geneigd zijn om die schrijfwijze zelf over te nemen. Ik vind dat ‘topbloggers’ dus wél een zekere verantwoordelijkheid hebben en dat ze vooral niet moeten zagen als andere mensen hen op hun fouten wijzen.
Als je per se wil schrijven, leer het dan eerst.
PS: Voor er hier een bende taalvandalen mij een dt-neuker komt noemen: ik lees weleens een blog van iemand met dyslexie en laat de occasionele typfout in andere blogs zonder problemen aan mij voorbijgaan. Ik word zelf ook regelmatig op een vergetelheidje gewezen. Het is echter de combinatie van terugkerende zware taalfouten (iets wat in mijn ogen iets over de intelligentie van de schrijver zegt) en het arrogante gedrag waar populaire bloggers en hun alter ego’s zich weleens aan durven bezondigen waar ik mij gigantisch aan erger.
PPS: En ja, dit is een reactie op Pietel, wiens blog ik niet zou durven bevuilen met mijn drama’s.
Voor die grijze werkdagen: een nummertje uit de dikke schijf die wij kennen als Chase This Light van Jimmy Eat World.
Toch hoop ik stiekem dat ze Here It Goes gaan uitbrengen als derde single…
Origineel spelletje, maar soms behoorlijk frustrerend. Je moet op de plaatjes naast de kubus klikken om de elementen toe te voegen aan de scène. Doe je dat in de juiste volgorde, dan max je de levels van elk onderdeel en krijg je een heel spektakel. Voorlopig is dit mijn beste resultaat:
Er zijn genoeg reclames op de radio om je aan te ergeren, maar eentje springt er tegenwoordig weer helemaal uit. De Universiteit Antwerpen vond het namelijk nodig om haar spotje te laten inlezen door een nepstudente met een nep-Antwerps accent. Zodra zij begint over haar “eerste dég op de Universiteit Éntwerpen”, verschijnt er een rode waas voor mijn ogen en maakt ‘ogen uitlepelen’ een enorme sprong voorwaarts op mijn lijstje van favoriete tijdsverdrijven.
Ik walg sowieso van dat snobistische Antwerpse accent (de enige goede Antwerpenaar zegt Aantwaarpe en niet Éntwerpe), maar als het dan nog eens wordt gebruikt door iemand die duidelijk niet van Antwerpen is, klinkt het zo mogelijk nog vreselijker. Is het dan echt zo moeilijk om een echte Antwerpse voor de micro te halen? Misschien zelfs -ik flap er maar iets uit- een studente van de Universiteit?
reacties